R G B

Archive for the ‘RGB in Art n’ Lit.’ Category

πω πω ποσο καιρο εχω να γραψω κατι εδω

οχι οχι δεν χαθηκα εδω γυρω ειμαι

οπως και τα αλλα χρωματα

αλλωστε μηπως ελλειψα και σε κανεναν;

γαμw την πεινα μου μεσα…

ΑΠΟ ΤΟ «ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ» ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ
Το Φεβρουάριο του 2006, στο 56ο Φεστιβάλ ταινιών του Βερολίνου, οι δημιουργοί ταινιών κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε ένα διαγωνισμό ταινιών μικρού μήκους με θέμα:»Φαγητό, Γεύση και Πείνα» (Food, Taste and Hunger). Στο διαγωνισμό έλαβαν μέρος 3600 δημιουργοί από όλο τον κόσμο. Από αυτούς, μόνο 32 επιλέχθηκαν να προβληθούν στο φεστιβάλ.Το βίντεο που πρώτευσε ως το πιο δημοφιλές λέγεται «Chicken a la Carte», o δημιουργός του είναι ο Ferdinand Dimandura και είναι (δυστυχώς) αληθινή ιστορία.

βιντεο





Advertisements

 

Ανακάλυψα την γκαλερί τυχαία στο devianART. Όμορφη αστικοβιομηχανική αισθητική! Enjoy!

 http://horstdesign.deviantart.com/gallery/ 

Tonight at noon
Supermarkets will advertise 3p extra on everything
Tonight at noon
Children from happy families will be sent to live in a home
Elephants will tell each other human jokes
America will declare peace on Russia
World War I generals will sell poppies on the street on November 11th
The first daffodils of autumn will appear
When the leaves fall upwards to the trees

 

Tonight at noon
Pigeons will hunt cats through city backyards

Hitler will tell us to Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αργά η αγάπη τρυπώνει,

λαβώνει,

σα σπαθί.

 

Γοργά κυλάει στο αίμα,

στο βλέμμα,

στο φιλί.

 

Τι κι αν σε κάστρο απάτητο

ο άνθρωπος

το νου διπλά κλειδώνει;

Με πόδι αλαφροπάτητο

η αγάπη του

σαν άνοιξη ζυγώνει.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

No man is an island, entire of itself; every man is a piece of the continent, a part of the main.
If a clod be washed away by the sea, Europe is the less, as well as if a promontory were, as well as if a manor of thy friend’s or of thine own were: any man’s death diminishes me, because I am involved in mankind, and therefore never send to know for whom the bell tolls; it tolls for thee.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του.
Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς.
Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα,
η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. ‘Οπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι
ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου.
Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα.
Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα.
Χτυπά για σένα.

For whom the Bell Tolls

John Donne

Το παρέθεσα στο ευαίσθητο post του φίλου μας τού tf, το παραθέτω κι εδώ, μια και είναι πολύ αγαπημένο μου.

Πήγα και στη Cesaria Evora* χθες, αμέ! Θέατρο Γης.

Περίμενα να μην έχει πολύ κόσμο. Κάτι που δεν είναι δα και Χατζηγιάννης (…), κάτι που ήταν τσιμπημένα τα εισιτήρια (35 και 50 ευρά), λέω θα είναι χλιαρά τα πράγματα από άποψη προσέλευσης.

Εξεπλάγην ευχάριστα! Το θέατρο σχεδόν γέμισε. Ο κόσμος συμμετείχε, λικνιζόταν, μουρμούριζε τα κομμάτια! Κάποια στιγμή, 2-3 κοπελίτσες στην άκρη της ορχήστρας (της «πίστας» του θεάτρου ντε! – μπρρ!) άρχισαν να χορεύουν. Τις εντόπισε ο βιολιστής της ορχήστρας (όχι, της άλλης ορχήστρας αυτή τη φορά, της Σεζάρια ντε!) και τους έκανε νόημα να βγουν μπροστά, στο κέντρο. Προς στιγμή δείλιασαν αυτές, γύρισαν προς το κοινό κι έκαναν κάτι χειρονομίες παρότρυνσης τύπου «ελάτε κι άλλοι», πέρασε άλλο ένα τραγούδι έτσι… Και στο επόμενο, συνέβη κάτι πολύ όμορφο. Άρχισε να κατεβαίνει δειλά-δειλά κόσμος, να μαζεύονται στην άκρη, έτοιμοι να εφορμήσουν. Και μόλις τελείωσε και το επόμενο τραγούδι, πέρασαν πράγματι στη μέση, μπροστά ακριβώς από τη σκηνή. Κι όταν τους είδαν, κι άλλοι θεατές αποφάσισαν να κατέβουν. Κι ήταν μια πολύ όμορφη σκηνή, η Σεζάρια να τραγουδά (το Sodade) κι ο κόσμος να μαζεύεται, σαν τις πεταλούδες στο φως! Νέοι άνθρωποι, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Για να μην γκρινιάζω μόνο, να πω ότι μου άρεσε πολύ – τόσο ως ιδέα, όσο και ως αποτέλεσμα – η υπαίθρια έκθεση φωτογραφίας «99hours – 99 Ώρες», που έλαβε χώρα στον πεζόδρομο της Ζεύξιδος (και λίγο από Ικτίνου) στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Σε έναν πολύ αγαπημένο μου δρόμο, που τα τελευταία χρόνια εξελίχθηκε σε hot spot, φωτογραφίες γνωστών και μη καλλιτεχνών βγήκαν από τις γκαλερί και τα portfolios και μυούσαν τους περαστικούς στη φαντασιακή θέαση του πραγματικού.

Έτσι μ’ αρέσει η τέχνη. Πανταχού παρούσα, να μας χαστουκίζει εκεί που αμέριμνοι περπατάμε στην καθημερινότητά μας, εκεί που τρώμε, εκεί που πίνουμε, εκεί που σαχλαμαρίζουμε! Σ’ αυτό, βέβαια, υστερούμε στην Ελλάδα: Στην παρουσία πολλών και καλών έργων τέχνης στους δρόμους και στις πλατείες (συνήθως βλέπεις εκτρώματα «ημέτερων» καλλιτεχνών – μη μιλήσω τώρα και με πιάσει πάλι η γκρίνια!).

Έχω και μια τρελή πώρωση με τη φωτογραφία… Αλλά δεν είχα μηχανή μαζί, για να φωτογραφίσω τις φωτογραφίες! Οπότε πάρτε το post ξεροσφύρι.

Καλημέρες!


ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

kokkinoprasinoble [papaki] gmail [teleia] com

ΕΒΑΛΑΝ ΧΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

  • 14,699