R G B

The Longest Journey

Posted on: 7 Μαΐου, 2007

 

Είχατε ποτέ την αίσθηση ότι τα όνειρά σας είναι υπερβολικά αληθινά για να είναι απλά… όνειρα; Υπάρχουν φορές που νιώθετε ότι ο κόσμος μας είναι μικρός, μισός και στερημένος από μαγεία; Ότι η αλήθεια βρίσκεται εκεί έξω;

Αυτά είναι λίγα μόνο από τα βασικά θέματα με τα οποία καταπιάνεται το καταπληκτικό pointandclick adventure παιχνίδι της Νορβηγικής Funcom, The Longest Journey (TLJ).

Δε διάλεξα να γράψω για αυτό το παιχνίδι γιατί είναι καινούριο, (πρόκειται για έκδοση του 2000), γράφω για αυτό γιατί όλα αυτά τα χρόνια παραμένει το αγαπημένο μου και, κατά κοινή ομολογία, ένα από τα καλύτερα adventure games όλων των εποχών. Το The Longest Journey έχει αποσπάσει κυριολεκτικά ό,τι βραβείο υπάρχει στο χώρο των videogames και τις καλύτερες κριτικές. Όπως ένας κριτικός του Electric Games είπε «If the market were flooded with adventure games, this one would still stand head and shoulders above the rest».

TLJ logo

Το παιχνίδι έχει αναμφίβολα τρία πολύ δυνατά σημεία: την ιστορία, τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα και την καλλιτεχνική διεύθυνση.

Το TLJ διαδραματίζεται στο έτος 2209. Ξεκινάει με το υπερβολικά ζωντανό όνειρο που βλέπει η νεαρή πρωταγωνίστρια του παιχνιδιού, April Ryan. Η April, μια 18χρονη φοιτήτρια καλών τεχνών στη πόλη Newport τυραννιέται τον τελευταίο καιρό από έντονα, ρεαλιστικά όνειρα και εφιάλτες γεμάτα με εικόνες και πλάσματα από άγνωστους κόσμους. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ανησυχητικά όταν ο κόσμος και τα πλάσματα των ονείρων της αρχίζουν να μπλέκονται με το δικό μας πραγματικό κόσμο και να γίνονται ορατά και από άλλους ανθρώπους,. Σύντομα η April μαθαίνει την απίστευτη αλήθεια πίσω από τα περίεργα φαινόμενα του τελευταίου καιρού: υπάρχει ένας άλλος ολόκληρος κόσμος κρυμμένος από μας, η Arcadia – ο κόσμος της μαγείας, και η Γη που εμείς γνωρίζουμε, ή Stark – ο κόσμος της επιστήμης, είναι μόνο η μία πλευρά του νομίσματος. Αυτή η δυαδικότητα δεν είναι η φυσική κατάσταση, οι δύο κόσμοι ήταν κάποτε ένα και μαγεία και επιστήμη συνυπήρχαν. Όμως πριν από 10.000 χρόνια περίπου, όταν μια καταστροφική δύναμη απείλησε να εξαφανίσει τη Γη, οι σοφοί της εποχής κατόρθωσαν το ακατόρθωτο – χρησιμοποιώντας μαγεία και τεχνολογία ‘έσπασαν’ τον κόσμο μας σε 2 διαστάσεις, η μία κρυμμένη από την άλλη, γλιτώνοντας έτσι από την απειλή. Τους δίδυμους κόσμους εποπτεύει ο Φύλακας (Guardian) τον οποίον διαδέχεται ένας καινούριος κάθε 1000 χρόνια. Οι δύο κόσμοι βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία η οποία όμως τελευταία αρχίζει να ταράζεται. Ο Φύλακας της εποχής της April έχει μείνει χωρίς αντικαταστάτη και αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον πύργο του αφήνοντας τους 2 κόσμους αφύλαχτους. Γι’αυτό ακριβώς η ενέργειες του ενός κόσμου αρχίζουν να περνούν, χωρίς έλεγχο, στον άλλον. Η April μαθαίνει επιπλέον μια συγκλονιστική αλήθεια για τον εαυτό της: ο λόγος που είναι τόσο ευαίσθητη στα ερεθίσματα του άλλου κόσμου είναι επειδή είναι μια Shifter, δηλαδή ένας άνθρωπος με το πολύ σπάνιο χάρισμα να ταξιδεύει ανάμεσα στους δύο κόσμους (shift), ένα χάρισμα που μαθαίνει σταδιακά να χρησιμοποιεί κατά την πορεία του παιχνιδιού. Αυτή είναι η Εκλεκτή στην οποία ανατίθεται η αποστολή να βρει τον νέο Φύλακα και να αποκαταστήσει την ισορροπία ανάμεσα στους δύο κόσμους.

 

april.jpg

aprilpainting.jpg

Η April Ryan είναι ένας εξαιρετικός χαρακτήρας τον οποίο θα συμπαθήσετε από την αρχή και θα λατρέψετε μέχρι το τέλος. Εγώ τουλάχιστον αυτό έκανα. Θεωρείται σήμερα ένας από τους πιο αξιομνημόνευτους χαρακτήρες videogames πάνω στον οποίον κόπηκαν και ράφτηκαν πολλοί επόμενοι. Γλυκιά, έξυπνη, αστεία και καυστική, τρυφερή, ευαίσθητη, καλλιτεχνική και εναλλακτική, τόσο γενναία και δυνατή όσο και τρομαγμένη, με κόμπλεξ και φοβίες – με άλλα λόγια, αληθινή. Η April έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μου μια και καλή αφότου έπαιξα το παιχνίδι , το οποίο έχω τερματίσει 3 φορές – και δε συνηθίζω να ξαναπαίζω τα ίδια παιχνίδια. Με το TLJ όμως είναι διαφορετικά – κάθε φορά που ανοίγω τον υπολογιστή μου, είναι σα να παίρνω το τρένο για να επισκεφτώ μια παλιά πολύ καλή φίλη. Και συνειδητοποιώ ότι ένας βασικός λόγος, αν όχι ο βασικότερος, που αγαπώ τόσο αυτό το παιχνίδι είναι η ίδια η πρωταγωνίστρια. Το μοναδικά εμπνευσμένο σενάριο του δημιουργού, Ragnar Tornquist , ο χαρακτήρας της April όπως σκιαγραφείται μέσα από αυτό και η γλυκιά, ζεστή φωνή της την οποία δανείζεται από τη Sarah Hamilton, δημιουργούν ένα χαρακτήρα ζωντανό και δυνατό, ικανό να επηρεάσει τους παίκτες όσο και ένας υπαρκτός άνθρωπος, και να αποτυπωθεί στη μνήμη τόσο ανεξίτηλα όσο ο πιο αγαπημένος λογοτεχνικός χαρακτήρας. Ένα γλυκό χαρακτήρα που σου δημιουργεί την αλλόκοτη αίσθηση ότι κάπου τον έχεις συναντήσει, αλλά δε μπορείς να θυμηθείς από πού…

Οι κόσμοι του TLJ είναι από τα πιο μαγικά και ατμοσφαιρικά περιβάλλοντα που έχω ποτέ δει είτε σε παιχνίδι είτε σε ταινία. O Stark, ο κόσμος της επιστήμης και κόσμος της April, είναι μια ρεαλιστική εκδοχή του κόσμου μας μετά από 200 χρόνια. Σε μια εποχή που η ανθρωπότητα έχει αποικίσει άλλους πλανήτες η καταστροφή του περιβάλλοντος συνεχίζει να απειλεί, το χάσμα μεταξύ μικρών και μεγάλων εισοδημάτων έχει μεγαλώσει κι άλλο και ο κόσμος παραμένει το ίδιο εύπιστος. Το Newport είναι μια αντιπροσωπευτική μεγάλη πόλη της εποχής – τεράστια, με έντονο πρόβλημα ρύπανσης, γεμάτη με πανύψηλα κτήρια και φωτεινά λαμπάκια, hitech κατασκευές και ιπτάμενα αυτοκίνητα, άστεγους, ναρκωτικά, φοιτητικές περιοχές, βιομηχανικές ζώνες και ελκυστικά μπαρ. Με άλλα λόγια είναι μια πόλη σκοτεινή, ποικίλη, βρώμικη, μυστηριώδης, ανεξερεύνητη, επικίνδυνη, πανέμορφη – η αστική φαντασία στο αποκορύφωμά της. Αν ποτέ η μουσική των Massive Attack και των Stereo Nova αναμειγνύονταν με το Matrix και τα βιβλία του Phillip Dick και γίνονταν παιχνίδι τότε σίγουρα αυτό θα έμοιαζε με το TLJ και τον κόσμο του Stark.

Στον αντίποδα τελείως βρίσκεται ο κόσμος της Arcadia, ο κόσμος της μαγείας, σαν το αρνητικό μιας φωτογραφίας. Η Arcadia είναι το μέρος που θα συναντήσετε μάγους και σοφές κάστες ιερέων, δράκους, παράξενες φυλές, φανταστικές πόλεις, στοιχειωμένα δάση, κάστρα και κακότροπους αλχημιστές, αχανείς βιβλιοθήκες, επικίνδυνα τέρατα και καλούς φίλους.. Είναι ένας κόσμος φωτεινός και καταπράσινος, αποκρυφιστικός, παγανιστικός, απρόβλεπτος, ποικίλος, γοητευτικός – μαγικός με λίγα λόγια. Πάρτε τα αγαπημένα σας παραμύθια, τη μουσική της Enya και της Loreena ΜcKennitt και ανακατέψτε τα με μια γερή δόση από Μέση-Γη και Discworld, και θα έχετε έτοιμο την κόσμο της Arcadia. Προσπαθώ με όλες αυτές τις περιγραφές να σας δώσω να καταλάβετε την αίσθηση του παιχνιδιού, την καταπληκτική του ατμόσφαιρα και τη διπολική του φύση. Μην το ταυτίσετε όμως με τους όρους που το περιγράφουν γιατί θα το αδικήσετε εξαιρετικά – το παιχνίδι παραμένει από την αρχή ως το τέλος του 100% πρωτότυπο και με το δικό του στίγμα.

Δείτε screenshots:

image1.jpg image2.jpg image3.jpg image4.jpg image5.jpgimage11.jpg image12.jpg image13.jpg image14.jpg image15.jpg

 

Πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρω τα ανεπανάληπτα (για την εποχή τους, και όχι μόνο) γραφικά του παιχνιδιού, στα οποία οφείλεται κατά το μεγαλύτερο μέρος η πειστικότητα του κόσμου του Longest Journey. Η καλλιτεχνική ομάδα του παιχνιδιού έκανε πραγματικά σπουδαία και δύσκολη δουλειά: οπτικοποίησε έναν φανταστικό κόσμο δίνοντας σημασία σε όλες τις λεπτομέρειές του (καλοσχεδιασμένα ρούχα, φανταστικά οχήματα, καταπληκτική αρχιτεκτονική, τεχνολογία, περιβάλλον, φύση, άνθρωποι – κυριολεκτικά τα πάντα) και του έδωσε σάρκα και οστά με τρόπο που να φαίνεται πάντα ρεαλιστικός χωρίς όμως να χάνεται η μαγεία του. Την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού έρχεται να συμπληρώσει και να απογειώσει η μοναδική μουσική του. Το TLJ θα ήταν πραγματικά μισό χωρίς την υπέροχη μουσική που το ντύνει. Πάντα θεωρούσα ότι πολλά Pc games κρύβουν μουσικά διαμαντάκια και το The Longest Journey ήρθε να με επιβεβαιώσει με τον καλύτερο τρόπο. Η μουσική του με έχει πραγματικά στοιχειώσει, το δε soundtrack ακούγεται πάρα πολύ άνετα και ευχάριστα από μόνο του. Το παιχνίδι κινείται και εδώ σε ένα δίπολο. Από τη μία πλευρά έχουμε την ατμοσφαιρική μουσική του Bjorn Arve Lagim (που ντύνει και το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού). Ορχηστρική, μυστηριώδης, επική, συναισθηματική, στέκεται περήφανα δίπλα σε οποιοδήποτε αξιοπρεπές soundtrack κινηματογραφικής ταινίας. Από την άλλη έχουμε την πιο “αστική” μουσική του Tor Linlokken. Electronica ambient μουσική που κινείται σε lofi επίπεδα, απίστευτα ατμοσφαιρική, το soundtrack των σύγχρονων μεγαλουπόλεων. Αυτή ακριβώς η μουσική είναι με μάγεψε τόσο και πυροδότησε το ενδιαφέρον μου για την ηλεκτρονική μουσική.

 

 

three.jpg

Το Μάιο του 2006 κυκλοφόρησε, επιτέλους, το πολυαναμενόμενο sequel του παιχνιδιού με τίτλο Dreamfall: The Longest Journey. To DF ξεκινάει στον Stark, περίπου 10 χρόνια μετά από τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού, με την ιστορία της νεαρής φοιτήτριας Zoe Castillo. Η Zoe περνάει μια κρίσιμη φάση της ζωής της: ενώ έχει τα πάντα, είναι απογοητευμένη από τα πάντα. Από τη ζωή της λείπει η πίστη, ή «μαγεία», και σαν αποτέλεσμα δε βρίσκει ενδιαφέρον σε τίποτα. Η ζωή της θα πάρει άλλη τροπή όταν θα αρχίσει να λαμβάνει μηνύματα με τη μορφή ενός μικρού κοριτσιού το οποίο προφανώς δε βλέπει κανείς άλλος. Το άγνωστο κοριτσάκι εμφανίζεται τις πιο απίθανες στιγμές μέσα σε οθόνες υπολογιστών και τηλεοράσεων, ψιθυρίζοντας στη Zoe: «…Find her… Save her… You must find her Zoe… Save April Ryan…»

Το παιχνίδι ήταν σχεδόν όλα όσα υποσχόταν να είναι για χρόνια. Από τεχνολογικής απόψεως είναι άψογο. Από καλλιτεχνικής (και εννοώ την ιστορία, την αισθητική, τις φωνές, τη μουσική και το design), απλά τέλειο. Σε όλα του δηλαδή ένας επάξιος διάδοχος. Το Dreamfall ικανοποίησε, σε έναν βαθμό ή τον άλλον, όλους τους οπαδούς και πολύ περισσότερο αυτούς που έμπαιναν για πρώτη φορά στον κόσμο του TLJ. Εγώ ανήκω μάλλον στην ομάδα που ικανοποιήθηκε πολύ αλλά όχι όσο περίμενε. Νομίζω ότι ο λόγος είναι απλός: Αν και το Dreamfall είναι κορυφαίο παιχνίδι, εξαιρετικό από όπου και να το πιάσεις, για τους φανατικούς οπαδούς της σειράς έχει δυο βασικά ελαττώματα – έναν κολοσσό προκάτοχο ο οποίος δημιούργησε πολύ μεγάλες προσδοκίες, και λιγότερη April (η οποία όμως παραμένει, ουσιαστικά, ο σημαντικότερος χαρακτήρας). Σε οποιαδήποτε περίπτωση το παιχνίδι συμπληρώνει έξοχα τη μυθοπλασία του The Longest Journey, την πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα και προετοιμάζει το έδαφος για ένα δραματικό και καταιγιστικό τρίτο μέρος.

Screenshots:

589700_20060418_screen055.jpg 589700_20060418_screen019.jpg dreamfall-the-longest-journey-20060417044118405.jpg 589700_20040512_screen014.jpg 589700_20060418_screen017.jpg

589700_20060418_screen004.jpg 589700_20051213_screen026.jpg 589700_20051213_screen004.jpg 589700_20051213_screen012.jpg 589700_20051213_screen033.jpg

 

Αντιλαμβάνομαι, τώρα που κλείνω, ότι το ποστ μου μοιάζει αρκετά με κριτική περιοδικού. Δεν πειράζει όμως, (όχι, δε τα παίρνω από τη Funcom!), το κίνητρο μου είναι μόνο η αγάπη μου για το TLJ και η διάθεση να επικοινωνήσω κάθε του πτυχή και κάθε σημαντική πληροφορία. Πολλά είπα και πολλά μπορώ να πω ακόμη αλλά στον επίλογο, όλα τελικά μπορούν να συνοψιστούν σε μια-δυο εκφράσεις. Τι είναι το TLJ για μένα; Αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος. Ένα μακρύ, μακρύ ταξίδι…

 

 

aprildream1.jpg

Advertisements

23 Σχόλια to "The Longest Journey"

Πράσινο πολύ ωραίο review! 😀

Πιστεύω μ’ έπεισες να πάρω το TLJ, το πρώτο, μιας και δε το έχω παίξει και γενικά σπάνια ασχολούμαι με games για pc.

Όσο για τη συνέχεια, το sequel δηλαδή, δεν απορώ γιατί δε σε ικανοποίησε όσο περίμενες. Και σε ‘μένα η πλειοψηφία των «συνεχειών» (σε games αλλά και σε βιβλία,ταινίες) με έχει απογοητεύσει. Λίγα είναι αυτά που έχουν την ίδια μαγεία με το original.

ΥΓ: Με προσκάλεσαν κι εγώ με τη σειρά μου προσκαλώ εσάς, RGB, στο παραλήρημα του Προυστ. 😉

Σ’ευχαριστώ πολύ tf! Χαίρομαι ιδιαίτερα αν πυροδότησα το ενδιαφέρον σου για το TLJ :). Ελπίζω να σου αρέσει όντως και στην πράξη. Πολλοί είναι οι gamers που δεν ασχολούνται με adventure παιχνίδια γιατί τα βρίσκουν βαρετά (αντ’αυτών προτιμούν rpg, action, κλπ) – όπως ακριβώς υπάρχουν και οι φανατικοί adventure gamers. Πάντως δε μπορώ να φανταστώ κανέναν gamer που να ασχολείται με το TLJ και να μην απορροφείται πλήρως από αυτό, ανεξάρτητα από γούστα.
Αν όντως κάποια στιγμή παίξεις το TLJ και σου αρέσει πάντως, να πάρεις οπωσδήποτε και τη συνέχειά του, το Dreamfall. Όπως ήδη είπα το παιχνίδι από μόνο του είναι εξαιρετικό, απλά για μένα προσωπικά έχανε λίγο στην αίσθηση σε σύγκριση με το πρώτο – για κάποιον άλλον μπορεί να μην ισχύει το ίδιο. Όπως και να έχει πρόκειται για το TLJ 2 και τη συνέχεια της ιστορίας της April, ένα must-have για τους φαν του πρώτου :).
Σ’ευχαριστώ και για την πρόσκληση! Θα σε τιμήσω δεόντως 😉

μπραβο πρασινο πολυ ωραιο το ριβιου:)

Εγώ δηλαδή δεν άφησα πρόσκληση; Τι άφησα; Την κόλα για τα πλακάκια; Πθώνια! Βρε (πρ)ουστ από δω! Tf δεν έχεις μια πτυχιακή να τελειώσεις εσύ;

Εγώ την είδα και τη δική σου, Sardo. Μη φωνάζεις! Παπαπα, ένταση! Επιφυλάσσομαι να βρω χρόνο σήμερα, αν και, ένεκα της χτεσινής λογοδιάρροιας, είμαι πιο πιεσμένο.

Όλο τον μαλώνετε τον καημένο τον tf. Το «σύνδρομο του κηδεμόνα» επεκτείνεται! Ορίστε, παιδί μου tf, πάρε ένα δίευρο να πας στα ηλεκτρονικά.

εγω δεν εγω 2ευρο; τσιγκουνικο μπλε

Εγώ το είδα ελάχιστα το παιχνίδι (μου το έδειξε ενθουσιασμένο το πράσινο κάποτε) και σκυλοβαρέθηκα. Αφού σου λέει, λέει, λέει πράγματα, κάθεται και περιμένει να σε πιάσει η ζέση να δοκιμάσεις υπομονετικά διάφορες κινήσεις μέχρι να πετύχεις αυτή που πρέπει (να σκεφτείς πχ ότι πρέπει να βάλεις το ξυλαράκι σ’ εκείνη την πέτρα, για να αλλάξεις ροή στο ποταμάκι, για να …δε με παρατάτε!). Και μετά πας αλλού και ξανά μανά τα ίδια. Μπουρ, μπουρ, μπουρ και μετά εκείνη η παγερή αναμονή τής θείας έμπνευσης! Κι η φιγούρα της πρωταγωνίστριας να σε κοιτάει στο μεταξύ, όπως η αγελάδα το τρένο!

Βέβαια, δεν δικαιούμαι να έχω αξιόπιστη άποψη γιατί ασχολήθηκα ελάχιστα. Ξέρω όμως ότι δεν με δελέασε εκ πρώτης όψεως (sorry πράσινο – ΑΟΥΤΣ! Τι βαράς ρε;). Κατά πάσα πιθανότητα δεν έχει να κάνει με το συγκεκριμένο παιχνίδι, μάλλον δεν είμαι fan ΓΕΝΙΚΩΣ τέτοιου είδους παιχνιδιών (πώς τα λένε;). Ξέρω όμως από πρώτο χέρι τη λατρεία του πράσινου γι’ αυτό και υποψιάζομαι ότι δεν θα είναι τυχαία!

Να κάνεις ένα ριβιού για το Max Payne. Τι να πω για εκείνο!;! Τι ατμόσφαιρα, τι δράση, τι γραφικά (ειδικά για την εποχή του). Εκείνο μάλιστα!

Και μετά να κάνουμε ένα tribute post στα διαδικτυακά παιχνίδια μας με το κόκκινο στο Age of Empires II και στην πανωλεθρία που κάθε φορά πάθαιναν οι φλούφληδες οι Βρετανοί του! Ερχόταν, που λέτε, όλο καμάρι το κόκκινο – τραγουδώντας brit pop για εμβατήρια – και τους παρέτασσε όμορφα κι ωραία τους Βρετανούς τοξότες του, αποφασισμένους για όλα κι έτοιμους για δράση. Οργανωμένους, απαστράπτοντες μες στις ομοιόμορφες στολές τους, μια ζωγραφιά! Η χαρά του στρατόκαβλου! Και του έρχονταν ξαφνικά κάτι κοτρώνες απ τον καταπέλτη μου, παρ’ τους κάτω δέκα-δέκα! Σε ένα λεπτό είχαν «καθαρίσει»! Έμεναν δυο-τρεις, οι οποίοι έφευγαν άρον άρον μ ένα στυλ τύπου «μαμάαααα, πες τουουουουουου!!!!»… Χιχιχι!

1o οσα γραφει το μπλε ειναι ψεμματα

2ο σε μια τελευταια επικη μας μαχη εκανε ρισταρτ το pc

3o περιμενω προσκληση και προκληση

4ο χιχιχιχ θα σε σκισουν τα αγγλακια μου

Το πολύ να σχίσουν το καλσόν τους τα αγγλάκια σου!

[Το πράσινο ωρύεται: μου καταστρέψατε το feeling του post μου!!!]

σε προκαλω λοιπον δημοσια εδω μπροστα στον κοσμο, στους φιλους και στις φιλες που μας διαβαζουν….

θα το κανουμε και video για να θυμασαι….

πρασινο συγνωμη αλλα δεν ανεχομαι τετοια…

Είναι κλειστές οι θύρες μου (κυριολεκτικά).

μπορουν να ανοιξουν….το μονο ευκολο..

Σ’ευχαριστώ για το (εικονικό) δίευρο μπλε.

Ξέχασα ότι σας είχε προσκαλέσει κι φίλος Σαρντό… Ε, τρία χρώματα είστε, θα τα βρείτε μεταξύ σας. 🙂

Σαρντό, χαρούμενο ιπτάμενο σκιουράκι, η πτυχιακή μου πηγαίνει μια χαρά… ίσως κάποιες καθυστερήσεις προκλήθηκαν από αναπάντεχες προσκλήσεις… 😛

Κόκκινο, έχω speedtouch 530. Βρες οδηγίες και στείλτες μου. Εγώ είχα δοκιμάσει στο παρελθόν χωρίς αποτέλεσμα.

Γιατί νομίζω πως προκαλείς εκ του ασφαλούς, πονηρό χρώμα…

Κόκκινο thanx!

Σαρδόνιε, hold your horses, δεν είναι θέμα διακρίσεων, απλά δε την πρόσεξα τη δική σου την πρόσκληση, συγγνώμη!!!

Το δε αγαπητό μου μπλε όντως δε θα έπρεπε να έχει άποψη για πράγματα τα οποία δε γνωρίζει και να με εκνευρίζει έτσι! Για να καταλάβετε τα κριτήριά του: κάθισε και ασχολήθηκε με το παιχνίδι 3..4… άντε 5 λεπτά; Οκ, χωρίς το εισαγωγικό βίντεο. Πέρα από τη δυσκολία του λοιπόν να χειριστεί το ίδιο το ποντίκι (μιας και δεν είχε ξαναδεί ποτέ adventure game στη ζωή του) αυτό που το κούρασε ήταν οι διάλογοι – όσους πρόλαβε να δει σε 2 λεπτά. Μεταφέρω περίπου τα λόγια του όταν συνειδητοποίησε το gameplay ενός adventure game: «Α, θέλει και να σκέφτεσαι; Βαριέμαι. Εγώ θέλω κάτι που να μη θέλει σκέψη. Με δράση». Βγάλτε τα συμπεράσματά σας…

Υποθέτω πάντως ότι το μικρό μου το μπλε δεν είναι από τη στόφα ενός adventure gamer, αν και είμαι σίγουρος ότι αν ασχοληθεί σοβαρά με το TLJ θα πωρωθεί – το έχω δει να πωρώνεται και με λιγότερο σοβαρά πράγματα. 🙂 By the way μπλε, χαριτωμένο το Max Payne2 αλλά στην τελική, απλά ένα άλλο action παιχνίδι. Κι άμα δε μ’εμπιστεύεσαι στα παιχνίδια δες και καμιά επαγγελματική κριτική! Το κάνεις συνέχεια έτσι κι αλλιώς για τις ταινίες που βλέπεις. 🙂

Υ.Γ.1 Συνεχίστε με τα βρακιά σας, τους Άγγλους τοξότες σας, τα κάστρα και τους πολιορκητές σας.
Υ.Γ.2 Όποιος ξαναπειράξει τον tf θα τα βάλει με την αρχαία οργή του ίδιου του Πράσινου! Από αυτή τη στιγμή είναι προστατευόμενός μου (του αρεσει και το χρώμα μου βλέπετε). Γκράου!

Τα «αγαπητό» και «μικρό» δεν θα σε γλιτώσουν από τις συνέπειες της ύβρεως που εκστόμισες («ούτως αναιδώς εξεκίνησας τούτο το ρήμα!») – αν και με το «μικρό» ήμουν έτοιμος να ενδώσω: Πότε ΡΕ είπα εγώ “Α, θέλει και να σκέφτεσαι; Βαριέμαι. Εγώ θέλω κάτι που να μη θέλει σκέψη. Με δράση”;;;; Δεν με περιγράφει καθόλου αυτή η ατάκα!!!

Στο κάτω-κάτω διευκρίνισα από μόνο μου ότι δεν είμαι fan τέτοιων παιχνιδιών.

Σιγά μη δω και «επαγγελματική» κριτική για να αποφασίσω τι μου αρέσει!

Και μη μιλάς για τους τοξότες, τα κάστρα μας κλπ γιατί έχεις λερωμένο κι εσύ το …βρακί σου. Ουκ ολίγες φορές είδες τον πολιτισμό σου να καταρρέει συθέμελα από τις ορδές μου (ΟΡΔΕΣ είπα, τι άκουσες;). Προφανώς γι’ αυτό στράφηκες στα μοναχικά παιχνίδια τύπου April Ryan, όπου μόνος αντίπαλος είναι η ανία. Χμ!

Υ.Γ. tf, φέρε πίσω το δίευρο αμέσως.

Πράσινο, και να μη με υποστήριζες θα εξακολουθούσες να ήσουν το αγαπημένο μου χρώμα… thanks anyway 😉

Μπλε, ορίστε το κέρμα σας. 😛

ΥΓ: Μόλις είδα το spider-man(crap) 3. Θα σχολιάσω, όμως, στο ανάλογο ποστ.

Μπλε (χωρίς «μικρό»)

Έπρεπε να φανταστείς την αντίδρασή μου όταν ήρθες όλο θράσσος να παραθέσεις την «άποψή» σου, άποψη βασισμένη στην απίστευτη εμπειρία των 4-5 λεπτών gameplay…

Green rules. Blue drools

H APRIL ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΟΛΟ ΤΟ NEWPORT.

Ανώνυμος

Σιγά τη μεγαλούπολη.

Πολύ ωραίο το άρθρο, αν και άλλο να διαβάζεις για αυτό το παιχνίδι, και άλλο να το παίζεις! Είμαι και εγώ άλλη μια φανατική οπαδός του συγκεκριμένου. 😉 Τα comments ήταν όλα τα λεφτά! 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

kokkinoprasinoble [papaki] gmail [teleia] com

ΕΒΑΛΑΝ ΧΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

  • 14,699
Αρέσει σε %d bloggers: