R G B

Archive for the ‘RGB in Movies’ Category

Μάλλον το άξιζε το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού…

Falling slowly. Πολύ γλυκό τραγουδάκι, με τους Glen Hansard και Marketa Irglova (ζευγάρι και στην πραγματική ζωή). Από την ταινία ONCE.

I don’t know you
But I want you
All the more for that
Words fall through me
And always fool me
And I can’t react
And games that never amount
To more than they’re meant
Will play themselves out

Take this sinking boat and point it home
We’ve still got time
Raise your hopeful voice you have a choice
You’ve made it now

Falling slowly, eyes that know me
And I can’t go back
Moods that take me and erase me
And I’m painted black
You have suffered enough
And warred with yourself
It’s time that you won

Take this sinking boat and point it home
We’ve still got time
Raise your hopeful voice you had a choice
You’ve made it now

Take this sinking boat and point it home
We’ve still got time
Raise your hopeful voice you had a choice
You’ve made it now
Falling slowly sing your melody
I’ll sing along

Advertisements

Χθες το βράδυ είδα μια παράξενη ταινία στην τηλεόραση – από τις λίγες που μου δημιουργούν προβληματισμούς. Ήταν στο κανάλι ΝΕΤ και έχω την εντύπωση πως λεγόταν το σκοτεινό χωριό ή κάπως έτσι.

Η υπόθεση της ταινίας ήταν η εξής: σε ένα χωριό το οποίο σου έδινε την αίσθηση ότι τα δρώμενα διαδραματιζόντουσαν το 1800+ στο Wild West, οι κάτοικοι είχαν αφαιρέσει από την ζωή τους το κόκκινο χρώμα. Για παράδειγμα φύτρωνε ένα άτυχο λουλούδι με κόκκινο χρώμα, το έκοβαν και το έθαβαν στην γή. Αυτοί λοιπόν οι απομονωμένοι άνθρωποι μιλούσαν για εχθρούς τους οποίους και ονόμαζαν ¨αυτούς για τους οποίους δεν μιλάμε ποτέ¨. Το χωριό ήταν απομονωμένο στην φύση και υπήρχαν και παρατηρητήρια σαν σκοπιές.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είδαμε χθες με το πράσινο στο διβιδί την ταινία Τα παιδιά των ανθρώπων (Children of Men).

Πέραν του ότι είδαμε τις εγκύους με άλλο μάτι, μας εντυπωσίασε η πετυχημένη απόδοση της ζοφερής ατμόσφαιρας: η ταινία σχεδόν σε κατέθλιβε με την πειστική αναπαράσταση μιας απαισιόδοξης εκδοχής του κοντινού μέλλοντος. Καταπληκτική η κεντρική σεναριακή ιδέα, συμπαθητικά τα αντιρατσιστικά μηνύματα, ρεαλιστικές σκηνές δράσης και ωραία κίνηση της κάμερας στον χώρο!

Καλή, καλή… ε, πράσινο;

Σήμερα λοιπόν πήγα όλο χαρά και ανυπομονησία να δω το Spider-man 3. Λίγο επιφυλακτικός στην αρχή από κάποιες κριτικές που είχα διαβάσει (εξάλλου και οι προηγούμενες ταινίες δε με είχαν αφήσει απόλυτα ικανοποιημένο, κυρίως λόγω σεναρίου), αλλά δεν έβλεπα την ώρα να τις διαψεύσω.

Πρέπει να σημειώσω από την αρχή το εξής: Λατρεύω τα κόμικς και είμαι φανατικός φαν του Spidey.

Δυστυχώς αυτό που είδα σήμερα ήταν απλά πατάτα. Περισσότερο από μια κακή ταινία με θυμώνουν οι ταινίες που χειρίζονται τόσο πρόχειρα κλασικούς ήρωες. Η ταινία πήρε όλα τα κακά σημεία των 2 προηγουμένων και τα έκανε απλά χειρότερα.

Καταρχάς οι χαρακτήρες ήταν όλοι τους εκνευριστικοί και ηλίθιοι και δεν υπήρχε περίπτωση να ταυτιστείς ή να συμπαθήσεις κάποιον από αυτούς.

Ο Πήτερ Πάρκερ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα σπαστικό φυτό με μηδέν αίσθηση του χιούμορ και με γελοία συμπεριφορά καραγκιόζη για αρκετή από τη διάρκεια της ταινίας. Καμία σχέση δηλαδή με τον «πραγματικό» Πήτερ των κόμικς, ο οποίος είναι ο πανέξυπνος και με πολύ χιούμορ άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

kokkinoprasinoble [papaki] gmail [teleia] com

ΕΒΑΛΑΝ ΧΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

  • 14,699