R G B

Archive for the ‘RGB in TV’ Category

Πόσο πιο φρικαλέα αντιαισθητική μπορεί να γίνει αυτή η εικόνα…

ένα ταλαιπωρημένο και μαυρισμένο πτώμα να περιφέρεται σε ανοιχτό φέρετρο, εκτεθειμένο στον ήλιο και στα «γκρο-πλαν» (τάισέ με φρίκη),

να ανήκει σε θρησκευτικό ηγέτη δόγματος που πρεσβεύει, υποτίθεται, την Αγάπη και την Ειρήνη

και να κείται «επί κιλλίβαντος πυροβόλου όπλου«, εξάρτημα μιας μηχανής που σκοτώνει,

να συνοδεύεται από οπλισμένο στρατιωτικό απόσπασμα, στρατιωτικές μπάντες και εθνικά σύμβολα,

να λούζεται στις υπερβολές, στις κοινοτοπίες, στους ψευτοσυναισθηματισμούς των αφηγητών (ο αποθανών δεδικαίωται αλλά και λίγο κράτει)…

Πόσο πιο φρικαλέα αντιαισθητική…

αυτή η μακάβρια φιέστα,

αυτή η πρωτόγονη τελετή νεκρολαγνείας,

αυτή η εκδήλωση παντελούς έλλειψης μέτρου και σεβασμού στην κοινή ανθρώπινη μοίρα,

αυτήν που επιβάλλει σιωπή, περισυλλογή και πνευματικότητα.

Το έχω αποφασίσει: η τηλεόραση βλάπτει σοβαρά την ψυχική μου ηρεμία (βλ. εδώ κι εδώ), ωστόσο μου δίνει υλικό για …posts (έστω, καλοκαιρινά, «ελαφρά» posts)!

Άκου τώρα τι εισέβαλε στο σύμπαν μου: ΣΚΑΙ, εκπομπή σχετική με το πρόσωπο (όχι ΤΟ πρόσωπο, χαζοί, τα πρόσωπα γενικώς – επεμβάσεις; πλαστικές; αισθητική; δεν ασχολήθηκα περισσότερο). Βλέπω μια γλυκούλα Μεξικανή, κάπου μεταξύ 35-45, χρόνια εγκατεστημένη στο Λος Άντζελες, λέει, παντρεμένη με Εβραίο, η οποία είχε το εξής τραγικό πρόβλημα: Τα χαρακτηριστικά της διέφεραν από τις γυναίκες του κοινωνικού της κύκλου! (sic) Θύμιζαν υπερβολικά λατινοαμερικάνα (εγώ ΔΕΝ το έβλεπα, ομολογώ). Κι η γυναίκα το αντιμετώπιζε λες και είχε προβοσκίδα, λες και είχε βράγχια στα μάγουλα, λες και είχε «τη μικρή αγέννητη αδερφή της καρφωμένη στο σβέρκο»!

«Δεν θέλω να ξεχωρίζω», έλεγε με πόνο στον πλαστικό χειρούργο κι αυτός, Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Είμαι άραγε ο μόνος που εισπράττει σαν προκλητική έλλειψη σεβασμού προς τον τηλεθεατή αυτό το ελληνικό φαινόμενο να εξαφανίζονται όλες οι εκπομπές και οι επώνυμοι συντελεστές ήδη από τον Ιούνιο;

Λες και από τον Ιούνιο πέφτουμε όλοι σε συνεχόμενη θερινή νάρκη! Ηρεμήστε ρε παιδιά! Ο μέσος Έλληνας πόσες μέρες θα πάει διακοπές; 10; 15; Να σου βάλω μήνα; Πάρε μήνα! Άντε να βγάλεις και κάποια Σαββατοκύριακα (θες όλα; βγάλτα όλα!).

Αυτή η τηλεοπτική ξηρασία (κατά την οποία μόνο τα διάφορα «Ρετιρέ» ευδοκιμούν) επί τέσσερις (!!) μήνες, πώς δικαιολογείται; Γιατί όλοι τη δέχονται αδιαμαρτύρητα; Σταματάμε, μήπως, να βλέπουμε τηλεόραση το καλοκαίρι, όπως σταματάμε πχ να τρώμε ζεστή σούπα; Χα! Μέχρι και σε κάμπιγκ εντοπίζεις συσκευές, μονίμως ανοιχτές!

Να συνεχίσεις το πρόγραμμά σου, μάγκα κύριε υπεύθυνε σταθμού! Άντε, το πολύ να Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Πόσα χρόνια χρειάζονται για να ξεπλυθούν οι όποιες αμαρτίες πληρώνουμε και να πάψει η προβολή του «Ρετιρέ» από το Mega?

Ως πότε θα μας ταλανίζει αυτή η άθλια αναχρονιστική αισθητική (στα έπιπλα, στα ρούχα, στα μαλλιά, στις ντεμέκ αγοραίες εκφράσεις, στις τηλεοράσεις «τελευταίας τεχνολογίας» τύπου i-desperately-need-a-kentimeno-petsetaki);

Και, κυρίως, ως πότε θα λουζόμαστε όλη αυτήν τη «χιουμοριστική» υστερία των πρωταγωνιστών, αυτή τη νευρωτική, αγενή, εξυπνακίστικη συμπεριφορά τους, που αναγορεύεται χρόνια τώρα σε εθνικό modus vivendi?

Εκτός αν ζω στο σύμπαν μου (αν ναι, αφήστε με εκεί!) και την ίδια στιγμή η εμμηνοπαυσιακή «Κατερίνα», μαζί με τη μισάνθρωπη, δυσανεκτική, νευρασθενική παρέα της, συναντώνται ακόμα αφειδώς ανάμεσά μας!! Πείτε μου όχι, σας παρακαλώ!!* Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κάποτε μετείχα κι εγώ σε θυελλώδεις «after» συζητήσεις για το χάλι της Eurovision, για το πόσο απαξιώνει την τέχνη της Μουσικής, για το ότι έχει καταντήσει μια θεαματική αρένα αναπαραγωγής της μουσικής φτήνιας, της (αντι)αισθητικής υπερβολής, των αναχρονιστικών ρυθμών, του στιχουρχικού βερμπαλισμού, μπλα, μπλα, μπλα…

Μετά το αποενοχοποίησα: ναι, η Eurovision είναι ένα συνειδητό πανηγυράκι του κιτς, ναι, είναι ένα τηλεοπτικό προϊόν ελαφρύ, χαρούμενο, αστραφτερό. Κι αυτό δεν είναι κακό! Είναι περιττό να περιμένει κανείς να αναδειχτούν μέσα από αυτήν μουσικά διαμάντια (μόνο κατ’ εξαίρεση, όπως με το Nocturne) ή να χαραχθούν οι μουσικοί δρόμοι του αύριο!

Τι να κάνει αντ’ αυτού;

Να καθίσει, ΑΝ θέλει, παρέα με τους φίλους του, να παραγγείλουν πίτσες, να σημειώνουν αλληλοσαρκαζόμενοι τις προτιμήσεις τους, να γελάνε με τα σούργελα, να ψηφίσουν ίσως, ελαφρά τη καρδία.

Κι όλο αυτό δεν είναι κακό, όσο Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

kokkinoprasinoble [papaki] gmail [teleia] com

ΕΒΑΛΑΝ ΧΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

  • 14,691