R G B

16 χρονια πισω μια παρασκευη…σαν σημερα σχεδον

Posted on: 9 Μαΐου, 2008

ειχα αφησει πολλα πραγματα πισω μου και προσπαθουσα ματαια τις περισσοτερες φορες να τα συνδεσω παλι. αλλα δεν γινοταν. τα πραγματα συμβαινουν και ημουν βυθισμενο σε μια εφηβεια διαφορετικη την δικη μου μοναδικη εφηβεια. ηταν Μαιος του 92. θυμασαι;

εψαχνα κατι να πιασω κατι να ακουμπησω με το μεσα μου. Και τοτε τελειως αναπαντεχα σαν ενα αγνωστο τηλεφωνο που δεν περιμενεις να σε καλεσει ποτέ ηρθες.

ηταν παρασκευη 15 μαη του 92. σε ειδα. ηλεκτρισμος. ηταν κατι μαγικο γιατι ενιωσα οτι για πρωτη φορα στην ζωη μου φωτογραφιζα ετσι καποιον ανθρωπο. το πιο ομορφο χρωμα του κοσμου το εβλεπα με τα ματια μου. εμεινα. ο χρονος σταματησε γυρω μου και εγω καταλαβα τι σημαινει να ερωτευεσαι με την πρωτη ματια.

δεν ειχες καμια σχεση με οτι ειχα γνωρισει. διαφορετικο ανελπιστο μοναδικο. αμεσως στο μυαλο σχηματιστηκε η εικονα σου σαν φωτογραφια σε περιοδικο. εμεινα. σε κοιτουσα. θυμασαι;

διακριτικα οσο μπορουσα. επεξεργαζομουν καθετι πανω σου. ενιωσα οτι ερωτευτηκα τα μαλια σου τα χερια σου το προσωπο σου. τα ματια. αυτα τα ματια. ακομη και σημερα κλεινω τα δικα μου και βλεπω τα δικα σου. οταν σε θυμαμαι.

μου εγραψες στο πρασινο βιβλιο. total eclipse of the heart. το διαβαζα με τις ωρες. σε ειχα ερωτευτει απλα δεν μπορουσα να χαλιναγωγησω αυτο το συναισθημα μεσα μου. ημουν παιδι.

χαθηκαμε για λιγες μερες. εγω ομως ενιωθα απιστευτα και θελω να το γνωριζεις αυτο. συναντηθηκαμε ξανα. ημασταν παιδια τοτε. πολυ παιδια. και εσυ ησουν ενα ομορφο παιδι. σε ειχα ερωτευτει. περνουσα ατελειωτες ωρες σπιτι και σε σκεφτομουν. μουσικη και σκεψεις. και τσιγαρα. και ξανα σκεψεις. και βολτες και σκεψεις. ολες για σενα.

καναμε παρεα. λιγα πραγματα. ποτε δεν καναμε οσο θα ηθελα. δεν σου ειπα τοτε οτι σε ειχα ερωτευτει. δεν ηξερα αν το ενιωθες ή οχι. τα ματια μου το ελεγαν. το ενιωθες;

εκει στο σκαλοπατι του σπιτιου σου καθομασταν. σου εδωσα μουσικη μου εδωσες λεξεις και γραμματα. μετα σου εδωσα το πρασινο βιβλιο και πολλα φιλια πριν πεσω για υπνο σπιτι μου.

βολτες κατω απο το καλοκαιρι. εκαιγα μεσα μου. το μυαλο μου η καρδια μου. τα χερια μου. τα παντα. εκαιγα για τα ματια σου. αυτα τα ματια που εχω τοσα χρονια να δω.

σου εδωσα το πρασινο βιβλιο. το πηρες γελωντας. το γεμισες ομορφες λεξεις. ξερεις ακομη το εχω. οπως μου το εδωσες. σαν ευαγγελιο εφηβικης αγαπης. το βρηκα τυχαια τις προαλλες μεσα σε ενα εξωφυλλο δισκου. μεσα στα τραγουδια που ακουγα για σενα εκεινο το καλοκαιρι.

τρελο αξεχαστο καλοκαιρι του 92. σαν χθες θυμαμαι πολλα πραγματα. αλλα τα εχω ξεχασει

τετοια ωρα παρασκευη 15/5/92 ηταν περιπου πριν απο 16 χρονια. πετουσα με προορισμο εσενα. επρεπε να στο ειχα πει.

μετα χαθηκαμε. βρισκομασταν αραια και που σε λεωφορεια αναμεσα σε επιπεδα προαστια. δεν μιλουσαμε.

ηταν μια παρασκευη σαν την σημερινη πριν απο 16 χρονια περιπου. παρασκευη 15 μαιου του 92 οταν σε πρωτοειδα και σε ερωτευτικα…

Τελη Μαιου – Τουνιος του 96

αλλος ανθρωπος ημουν. ειχα περασει απο παιδι σε εφηβος και ειχα μεγαλωσει αρκετα. αλλος κοσμος. ημουν αλλος ανθρωπος. τσιγαρα καφεδες πολλα χρωματα βολτες Μυκονος, νεα ζωη 705, βεσπα, στερεο νοβα και ονειρα τοσα πολλα ονειρα. και διαθεση παραξενη. σαν κατι να περιμενω. ερωτευμενος ενιωθα με εκεινες τις ημερες του μαιου του 96. μερες παραξενες υπεροχες μερες.

στην σχολη περπατουσα με φιλους. ο χρονος σταματησε. σε ειδα…..

ειναι δυνατον; τι κανει εδω; και ομως ηταν δυνατον. καμια φορα η ζωη μας παιζει παραξενα ομορφα παιχνιδια. καρφωσαμε τα βλεμματα μας. θυμασαι;

σαστισα για λιγο. οπως τοτε. με ειδες και εσυ. νομιζω χαμογελασα. δε θυμαμαι.

θυμαμαι ομως αυτο τον ηλεκτρισμο που ενιωσα. οπως τοτε. αυτη την γλυκεια ανατριχιλα. μου ειχες λειψει. πολυ.

με πηρε τηλ ενας φιλος. ελα απο εδω θελω να σου πω κατι. ειχες μιλησει μαζι του. ηθελες να συναντηθουμε ξανα.

και εγινε. γλυκο βραδυ καλοκαιριου. στην αρχη αμηχανα χαζα. καλοκαιρινη αυρα. ειμαι ερωτευμενος εδω και τεσσερα χρονια μαζι σου το ξερεις; σε χαιδεψα στην πλατη. περπατουσαμε στον πειραια. καθισαμε. φιλι. γλυκο απιστευτο. ημασταν ενα. ευτυχια. απιστευτο.

ημασταν ενα και ημασταν μαζι. ακομη θυμαμαι την χαρα μου εκεινο το βραδυ. οταν γυρισα σπιτι τπτ δεν ειχε σημασια σε αυτο τον κοσμο. μονο εσυ.

μυριζα τα χερια μου και μυριζαν το αρωμα σου απο την αγκαλια μας. ακομη και τωρα καμια φορα το κανω. μου χει λειψει αυτο το αρωμα.

βολτες κατω απο τον ηλιο σου μαθαινα στερεο νοβα με το γουοκμαν αγκαλιες και φιλια στο παρκο της παιδικης μου ηλικιας τοσα μα τοσα ζεστα φιλια και χαδια. ερωτας. εσυ και εγω.

θυμαμαι εκεινα τα πρωινα της προσμονης στην σχολη. παρεα με ενα αστειο περιοδικο και αφιλτρα τσιγαρα σε περιμενα. φιλια. καυτα φιλια. η καρδια μου θα εσπαγε. πετουσα και τιποτα δεν με κατεβαζε κατω. τπτ.

ενιωθα ευτυχια

«και εγω που παντα ηθελα να ζησω μαζι σου φτιαχνω τον κοσμο με να κομματι απο την ψυχη σου»

φιλί πριν από το μάθημα αγαπη και ερωτας αναμεσα σε εξεταστικες και φοιτητικη ζωη

«ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε
μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε»

«άκου το χρόνο, τικ τακ, όταν περνάει πώς νιώθει
όταν εσύ ονειρεύεσαι, η αγάπη πέφτει σα χιόνι
σα μια ιστορία όπου κι οι δυο είμαστε χαμένοι
χαμένοι στο διάστημα, μα ποτέ χωρισμένοι
τυλιγμένοι κι οι δυο στο δικό μου παλτό
μέχρι το σπίτι σου, κι εκεί σ’ ένα στρώμα διπλό
δύναμη τ’ ουρανού, δύναμη της αγάπης
ελευθερία στην έκφραση, ζωή δίχως τάξεις
δες τι αργά που ο ήλιος ανεβαίνει
κι αυτό που ήθελα να γίνει πόσο ξεμακραίνει
δες την πρωινή δροσιά πάνω στα φύλλα
μέσα στα μάτια μου τοπία ακατοίκητα»

φιλιά και αγκαλιές στο αγαπημένο μου πάρκο, κατάφερες και σύνδεσες εσένα με την παιδική μου ηλικία.και αυτο θα ειναι για παντα μαγικο, βιβλιοθήκη, έρωτας, τυλιγμένοι και οι δυο στο δικό μου παλτό μέχρι στο σπίτι σου και εκεί σε ένα στρώμα διπλό, συζητήσεις, βιβλιοθήκη, τσακωμοί, χαζα λογια απο μερια μου, επιστροφη και λεωφορειο και οχι μεσα απο το παρκο μας κλαιμε και οι δυο καθισμενοι στο παρκο μας τηλεφωνο και golden brown στο ραδιο erian

«θυμαμαι στα ματια σου να σχηματιζεται το απειρο»

«η αγαπη ειναι πιο κρυο απο τον θανατο»

τελος

νομιζω οτι ποτε δεν θα διαβασεις αυτο το κειμενο. αν ομως ποτε τυχει και το διαβασεις ειναι για σενα. για εκεινη την παρασκευη που ησουν παιδι πριν απο 16 χρονια και μου αλλαξες την ζωη.

σε ευχαριστω

το πρασινο βιβλιο το εχω ακομη. οπως και ενα ξεραμενο λουλουδι που δεν σου εδωσα την ημερα που χωρισαμε. και ενα χαρτακι απο πακετο τσιγαρα που εγραψες erian οταν μου εκανες μαθημα ιταλικων και σε πειραζα.

σε ευχαριστω Μ.Κ.

ΣΝ – ενα κλεμμενο ποδηλατο

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα ‘ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι
κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ’ ανατέλλει
πιο όμορφος από ποτέ / σα στρογγυλό χρυσάφι
θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι

Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
είναι πιο έντιμα απ’ αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας

Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Είναι σα μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι
Να ‘χα μια θάλασσα έξω απ’ το σπίτι μου
κι όποτε βρέχει να πετάω απ’ το μπαλκόνι μου
κρατώντας το χέρι σου για πάντα
στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα
όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα
κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει

Κάποιος τότε σ’ ένα στόχο σημαδεύει

Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα ‘ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου

Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα

μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

ΣΝ – εξωστης

Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια του φίλου μου
ν’ ακολουθούν σαν πουλιά τις γραμμές του τρένου
να κοιτάνε στον ορίζοντα ένα τοπίο άβατο
να σκέφτονται αν η αγάπη είναι πιο κρύα απ’ το θάνατο
Από ένα εξώστη μου έδειχνε μια άλλη ζωή
τώρα αυτός είναι στο διάστημα κι εγώ ακόμα στη Γη
περπατώντας σ’ ένα επίπεδο προάστιο
σημαδεύω τους ανθρώπους μ’ ένα κομμένο λάστιχο

Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου
φτιάχνω τον κόσμο μ’ ένα κομμάτι τής ψυχής σου
κι απ’ τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
κάθε καλοκαίρι το «θάνατο στη Βενετία»
κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

Χιλιάδες εικόνες έρχονται σαν κύματα
αλλεπάλληλα μου στέλνεις μηνύματα
συνθήματα στους τοίχους, στο κέντρο της πόλης
όπου κοιτάξω, η ζωή μου όλη
μια μεγάλη απόδραση με τον Ήτα-Βήτα
για μεγάλους κλέφτες σαν τον Κ. Βήτα
στέκομαι εδώ χωρίς να ξέρω τι θέλω
κι είναι τόσο ωραία όλα αυτά που πιστεύω

Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου
φτιάχνω τον κόσμο μ’ ένα κομμάτι τής ψυχής σου
κι απ’ τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
κάθε καλοκαίρι το «θάνατο στη Βενετία»
κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

Ταξίδεψέ με όπου εσύ πιστεύεις
είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις
τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα
άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα
Πόσο παράξενα χτυπάει τώρα η καρδιά μου

υπάρχει άδικο έξω απ’ τα όνειρά μου
θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο
θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο

Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου
φτιάχνω τον κόσμο μ’ ένα κομμάτι τής ψυχής σου
κι απ’ τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
κάθε καλοκαίρι το «θάνατο στη Βενετία»
κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

στερεο νοβα

προαστια

Σάββατο απόγευμα σε μια πλατεία
στριφογυρνάς χωρίς να δίνεις σημασία
σκέφτεσαι μόνο ένα τυχαίο συνδυασμό
από αριθμούς / για ένα σύστημα ΠΡΟ-ΠΟ
κι ένα λαχείο στην πίσω τσέπη κολλημένο
που η τύχη το ‘φερε να μείνει πεταμένο
ένας ρυθμός στριφογυρνά στο μυαλό σου
σαν ένα ποδήλατο στη μέση του δρόμου
έπαιξες κι έχασες μα κάποια μέρα θα καταλάβεις
πως όταν ο κόσμος μένει ίδιος πρέπει εσύ ν’ αλλάζεις
να προκαλείς, να γελάς, έχοντας ψηλά το κεφάλι
δυνάμωσε το μπάσο, νιώσε το σώμα σου πάλι
κοίταξε γύρω σου, καμιά ευχαρίστηση δεν είναι τζάμπα
μην είσαι ανίδεος, θα σε περνάνε για μαλάκα
δεν κάνω τον έξυπνο, αν θέλεις βγάλε με από ‘δώ
το μόνο που θέλω είναι αγάπη, ειρήνη, σεβασμό
χιλιάδες βλάκες διαστρεβλώνουν την αλήθεια
δεν υπερασπίζονται κανένα και ζουν στα παραμύθια
κοίταξε, ο ήλιος αρχίζει να δύει
δε θα χαθούμε, ένας δρόμος ανοίγει
έι, σε σένα μιλάω, δείξε μας το πιο καλό σου σημάδι
κι έλα μαζί μας γιατί είναι Σάββατο βράδι
Σάββατο βράδι, Σάββατο βράδι, Σάββατο βράδι

Σάββατο βράδι σ’ ένα κλαμπ στο χάος
κοιτάς τον κόσμο που χορεύει και τον κόσμο που δουλεύει
ένας φίλος σου περνάει, χαιρετάει και φεύγει
δεν υπάρχει νόημα, ο ρυθμός ανεβαίνει
υπάρχει μόνο το κορμί σου και κάμποσοι άλλοι
τυχαίες σχέσεις που συμπίπτουν γιατί είναι Σάββατο βράδι
Σάββατο βράδι σε μια γωνία
σκέφτεσαι τι είναι αυτό που έχει πιο μεγάλη σημασία
η θέση των άστρων ή η παγκόσμια ιστορία
ένας μεγάλος έρωτας ή μια απλή συνουσία
πιο τρελός κόσμος δε θα μπορούσε να υπάρξει
δες τους πλούσιους, τους μεσαίους, την εργατική τάξη
σε χτυπάνε και νομίζεις πως χτυπιέσαι όταν χορεύεις
γύρνα και χτύπα τους με όλα αυτά που εσύ πιστεύεις
αυτή είναι μια αιτία να μπορείς να γελάς
ή απλά κάποιοι στίχοι να μπορείς να τραγουδάς
δες την ψυχή μου, είναι τόσο πεινασμένη
σα μια τίγρη που είναι στο κλουβί κλεισμένη
κοίταξε, η ζωή μάς ανήκει
δε θα χαθούμε γιατί ένας δρόμος ανοίγει
έι, σε σένα μιλάω, δείξε μας το πιο καλό σου σημάδι
κι έλα μαζί μου γιατί είναι Σάββατο βράδι
Σάββατο βράδι, Σάββατο βράδι, Σάββατο βράδι

Σάββατο νύχτα στο ρολόι στην πλατεία
παραμένεις μια ζωή στην αλητεία
μ’ ένα σκύλο που γαβγίζει όποιον περάσει
αυτό είναι το τίποτα, κι εκεί του λεωφορείου η στάση
άκου το χρόνο, τικ τακ, όταν περνάει πώς νιώθει
όταν εσύ ονειρεύεσαι, η αγάπη πέφτει σα χιόνι
σα μια ιστορία όπου κι οι δυο είμαστε χαμένοι
χαμένοι στο διάστημα, μα ποτέ χωρισμένοι
τυλιγμένοι κι οι δυο στο δικό μου παλτό
μέχρι το σπίτι σου, κι εκεί σ’ ένα στρώμα διπλό
δύναμη τ’ ουρανού, δύναμη της αγάπης
ελευθερία στην έκφραση, ζωή δίχως τάξεις
δες τι αργά που ο ήλιος ανεβαίνει
κι αυτό που ήθελα να γίνει πόσο ξεμακραίνει
δες την πρωινή δροσιά πάνω στα φύλλα
μέσα στα μάτια μου τοπία ακατοίκητα
δώσ’ μου την αγάπη σου για να πετάξω
δώσ’ μου ένα άλλο κόσμο να ζήσω, να πεθάνω
δώσ’ τη χαρά σ’ αυτούς που πονάνε
στ’ αδέρφια μου, σ’ όσους δε βρίσκουν αιτία να γελάνε
έι, σε σένα μιλάω
έλα να φύγουμε μαζί γιατί είναι Κυριακή πρωί
Κυριακή πρωί, Κυριακή πρωί

στερεο νοβα

τι ταξιδι της φαλαινας

Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα
κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα
απ’ το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή
ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή
ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας
έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας
οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί
κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή
μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή
μα είναι ζωή αυτή;
όταν μια οικογένεια ζει μ’ ένα μισθό εκατό χιλιάδες
οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες
και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες
έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά
κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά
και κανείς δε διακινδυνεύει
η αγάπη μάς διαφεύγει
κι αντί γι’ αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις
χρησιμοποιούμε το σεξ για ν’ αποφύγουμε τις σχέσεις
κι απ’ το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ’ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα
ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα
πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σα μια στύση που πέφτει
ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση
με κάνουν ν’ απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα
γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα
σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ’ την τηλεόραση
κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση
κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη
καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη
καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους
περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι’ αυτή τη δικαίωση
το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα
πιο γυμνασμένους
να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα
κι απ’ το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ’ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ’ έχει πληγώσει
ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ’ αλλάξει
όταν τ’ αεροπλάνα πετάνε
η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
είναι τρομέρο το θέαμα
η αίσθηση αυτή ότι πετάς
δεν έχω άλλη εκλογή
ένα κίτρινο ταξί περιμένει
φυσάει, θα χειμωνιάσει
δύο ώρες και ξημερώνει
συννεφιασμένη Κυριακή
πρώτη μέρα του χειμώνα
σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
απ’ το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
κουλουριασμένοι σα μπάλα να εκτοξευθούμε
μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε
κι απ’ το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σ’ ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ…













Advertisements

5 Σχόλια to "16 χρονια πισω μια παρασκευη…σαν σημερα σχεδον"

to diavaza me kommenh thn anasa, ki akoma niwthw perierga..

Μαζεύει, μαζεύει, μαζεύει το αγαπητό κόκκινο και κάποια στιγμή σκάει και μας χρωματίζει όλους…

🙂 Χαίρομαι που ήμουν εδώ σε αυτό το μοίρασμα…

den kserw den eimai kala…eimai erwteumenos me mia kopela edw kai 9 mhnes thn prwth fora pou ths milisa htan kollimenh me ton prwhn ths…meta apo ta neura mou espasa thn karta tou kinhtou mou dustixos ekhnh thn periodo eixe kopi to internet mou den erxotane suxna sthn polixnh…meta apo 4 mhnes ma8eno pws exei sxesh me kapoion apo aleksandroupolh exw trela8i den kserw ti na kanw kai tote skeftomai ola einai enantion mou???otan afth den skeftotane poia ton prwhn ths kai htan etoimh gia na kanei mia sxesh tote egw eixa petaksei thn spasmenh karta tou kinitou mou kai otan h8ela na ths pw ta panta apo afta pou niw8o mesa mou eixe kopi to internet mou otan epsaksa na thn vrw sthn polixnh sto gnwsto stekei pou thn eida kai prwth fora tote afth erxotan elaxista…telika ola einai enantion mou?twra poia ekana to la8os kai pano sthn sxesh ths ths eipa ti ais8anomai gi’afthn…dustixos eniwse amhxana mazi mou…kai den eniwse kala oute me thn sxesh ths alla oute me emena ths zhthsa sugnwmh pou thn efera sto simio na mhn kserei ti na kanei…pote omws den ths zhthsa sugnwmh gia kati pou eniw8a…pote den stamathsa na thn 8elw… exei perasei ligos kairos…den mporw na kanw kamia sxesh…filaw kapoia allh kai vlepw ta matia ths otan klhno ta dika mou…niw8o les kai thn apataw…ti mporw na kanw?twra einai ston kosmo ths…alla einai duskola…afth 8essalonikh…aftos aleksandroupolh…den 8elw na plhgw8h…alla sto telos etsi 8a ginei…mesa ston xeimwna pou ta sxolia 8a exoun arxhsh…TI MPORW NA KANW EXW SKASH!!!Ti na kanw?

ka8e mera akouw tragoudia pou mou kanoun kommatia thn psuxologia…vgainw eksw kai prospa8w na vgw me ena pseftiko xamogelo gia tous filous mou kai thn parea…mono pou einai opws eipa pseftiko panta tous ksegelaw me afto…alla sto telos me katalavenoun me rwtoun «ti exeis?» kai h suni8ismenh apanthsh «egw?tipota mia xara eimai» den antexw allo exw xa8ei mesa se afta ta sunais8hmata oloi thn hmera thn vlepw mes sta matia mou thn niw8o les kai einai dipla mou 8a pe8aina gi’afthn…ka8omai kai koitaw ths fotografies ths kai kapoies fores mazi me kapoia tragoudia pou me sklavonoun klaiw…pou pote mexri twra den eixe ksana ginei kati san twra…kati san kai afto…exw kanei ena video me fotografies ths kai dikes mou me ena tragoudi pou leei Until The Day I Die I Spilt my heart for you…afto to tragoudi katafernei panta na mou thn 8umizei…asxeta pou pote den exw ksexasth panta edw kai 9 mhnes einai mesa sto mualo mou ena mualo pou konteuei na spasi…pragmatika mesa mou ponaw afantasta…kapnizo…pino…kai den uparxh tipota…mporw twra poia na pw pws zw mono apo kapoies fotografies ths…egw aganaxtish 8elw na spaso ta panta giro mou…kai omws pisteuw pws oute afto 8a voh8isei…mporei kapoios na me voh8isei?na mou pei ti na kanw???to email mou einai roxasdw@hotmail.com…stilte mou sas parakalw…an kapoios mporei na me katalavei kai na niwsh to pws niw8o egw twra…as mou sthlh…

Αααχ, Φώτη, έτσι είναι οι έρωτες, τι νόμιζες! Να αισθάνεσαι τυχερός που μπορείς και τον νιώθεις, έστω κι αν πονάει…

Τώρα τι να σου πούμε εμείς ή οποιοσδήποτε. Ό,τι και να σου πούμε, εσύ τραβάς το ζόρι. Μόνο ότι α) σε καταλαβαίνουμε, να είσαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή κι εμείς νιώσαμε ανάλογα, β) όσο κι αν προσωρινά δεν το αντιλαμβάνεσαι, έχεις την ικανότητα και τη δύναμη να το χειριστείς, κι αυτό και άλλα.

Αν μένει κάτι να κάνεις για να είσαι ξεκάθαρος απέναντι στην κοπέλα, κάνε το. Αν έχεις ήδη γίνει ξεκάθαρος και αυτή το σκέφτεται, περίμενε, αλλά όχι για πάντα. Αν έχεις γίνει ξεκάθαρος κι αυτή ήταν αρνητική, δέξου το ως κύριος. Όλα στη ζωή για κάποιο λόγο γίνονται ή δεν γίνονται.

Αν τα πράγματα γίνουν πολύ δυσβάσταχτα, πάρε την απόφαση και κάνε μια εκκαθάριση. Φωτογραφίες, τραγούδια, βίντεο που τη θυμίζουν, όλα διαγραφή. Με το ζόρι. Είναι το μόνο που επιτρέπει στον χρόνο να κάνει τη δουλειά του και σε άλλες ευκαιρίες να ανθίσουν.

‘Αντε, εύχομαι όλα να πάνε καλύτερα. Και στο μεταξύ προσπάθησε να μη φθείρεις τον εαυτό σου. Στο κάτω-κάτω, εν τέλει μόνο αυτόν έχουμε πραγματικά (κυνικό αλλά αληθές).

(«Μίλα μου Βρώμικα» το κάναμε το blog!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

kokkinoprasinoble [papaki] gmail [teleia] com

ΕΒΑΛΑΝ ΧΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

  • 14,691
Αρέσει σε %d bloggers: