R G B

To σκοτεινό χωριό

Posted on: 4 Ιουνίου, 2007

Χθες το βράδυ είδα μια παράξενη ταινία στην τηλεόραση – από τις λίγες που μου δημιουργούν προβληματισμούς. Ήταν στο κανάλι ΝΕΤ και έχω την εντύπωση πως λεγόταν το σκοτεινό χωριό ή κάπως έτσι.

Η υπόθεση της ταινίας ήταν η εξής: σε ένα χωριό το οποίο σου έδινε την αίσθηση ότι τα δρώμενα διαδραματιζόντουσαν το 1800+ στο Wild West, οι κάτοικοι είχαν αφαιρέσει από την ζωή τους το κόκκινο χρώμα. Για παράδειγμα φύτρωνε ένα άτυχο λουλούδι με κόκκινο χρώμα, το έκοβαν και το έθαβαν στην γή. Αυτοί λοιπόν οι απομονωμένοι άνθρωποι μιλούσαν για εχθρούς τους οποίους και ονόμαζαν ¨αυτούς για τους οποίους δεν μιλάμε ποτέ¨. Το χωριό ήταν απομονωμένο στην φύση και υπήρχαν και παρατηρητήρια σαν σκοπιές.

Συχνά οι ¨εχθροί¨ με την μορφή τεράτων κάνανε επιδρομές στο χωριό άλλοτε για εκφοβισμό άλλο όχι. Είχε περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία επιδρομή και επικρατούσε ειρήνη, κάτι σαν συμφωνημένη εκεχειρία.

Μια κοπέλα του χωριού ερωτεύεται ένα παλικάρι το οποίο ωστόσο την αρνείται. Η κοπέλα μες στην δυστυχία παντρεύεται κάποιον άλλον χωρικό.

Η αδελφή της προαναφερόμενης  κοπέλας, τυφλή,  ερωτεύεται το παλικάρι το οποίο πέφτει θύμα εγκληματικής πράξης. Ο τρελός του χωριού, κρυφά ερωτευμένος με την τυφλή κοπέλα, τον μαχαιρώνει.  Προκειμένου το παλικάρι να σωθεί θα πρέπει κάποιος να περάσει το φυσικό σύνορο του δάσους και να ζητήσει από τους εχθρούς – τέρατα της πόλης φάρμακα – προκειμένου να σωθεί το παλικάρι.

Κανένας δεν τολμούσε να περάσει το δάσος. Και όσοι το αποτόλμησαν είχε ως αποτέλεσμα τα αντίποινα των εχθρών – τεράτων. Αντίποινα = επισκέψεις στο χωριό, βαρβαρισμοί (γδάρσιμο ζώων κ.α.). Οι κάτοικοι του χωριού κρυβόντουσαν σε καταφύγια – κελάρια.

Οι πρεσβύτεροι τού χωριού (τοπικοί άρχοντες) αποφάσισαν να στείλουν την κοπέλα στις πόλεις των ¨τεράτων¨ προκειμένου να πάρει φάρμακα. Προφασίστηκαν ότι επειδή ήταν τυφλή θα την λυπόντουσαν και θα την βοηθούσαν. Η κοπέλα ήταν άκρως θαρραλέα και χαρισματική αφού μπορούσε να διακρίνει τους ανθρώπους με βάση το χρώμα που εξέπεμπαν

Και εδώ ερχόμαστε σε μια μεγάλη αποκάλυψη. Οι πρεσβύτεροι αποκαλύπτουν στην τυφλή κοπέλα ότι τα τέρατα, οι άνθρωποι για τους οποίους δεν μιλούν ποτέ, ανήκουν στην σφαίρα της φαντασίας. Οι ίδιοι οι πρεσβύτεροι φορούν κοστούμια τεράτων προκειμένου να τρομοκρατούν τους κατοίκους του χωριού.

Με συνοδεία δυο αντρών η τυφλή κοπέλα ξεκινά το ταξίδι για τις πόλεις των τεράτων. Οι συνοδοί φοβισμένοι την παρατούν στο μέσο της διαδρομής. Μια τυφλή κοπέλα μόνη περπατά στο δάσος για να σώσει τον αγαπημένο της.

 Μες στην βροχή και τα λασπόνερα το έδαφος υποχωρεί και πέφτει σε μια μεγάλων διαστάσεων τρύπα στην γη. Καταφέρνει και ανεβαίνει στην επιφάνεια. Συνεχίζει.

 Στην πορεία αντιλαμβάνεται ένα από τα τέρατα στον δρόμο της. Τρέχει, την κυνηγά. Ωστόσο καταφέρνει και παγιδεύει το τέρας στην παγίδα που είχε πέσει πριν. Προχωρά. Ακολουθεί τον ήχο από ένα ρυάκι. Και την καρδιά της.

 Φτάνει σε έναν τοίχο πνιγμένο στις πρασινάδες. Σκαρφαλώνει και πατάει άσφαλτο. Άσφαλτο δείγμα τους σύγχρονου πολιτισμού μας. Στο βάθος ένα Jeep σταματά και ο φύλακας – περίπολο σταματά. Τα χάνει. Η τυφλή κοπέλα ζητάει από το ¨τέρας¨ να την βοηθήσει. Της δίνει τα φάρμακα. Επιστρέφει στο χωριό. Το παλικάρι γίνεται καλά.

Το απομονωμένο χωριό βρισκόταν βαθιά κρυμμένο σε προστατευόμενο εθνικό δρυμό. Τα γεγονότα δεν διαδραματιζόντουσαν στο Wild West αλλά στην σύγχρονη εποχή μας. Οι πρεσβύτεροι ήταν άνθρωποι οι οποίοι είχαν πέσει θύματα εγκληματικών επιθέσεων. Είχαν χάσει δικούς τους ανθρώπους και όχι μόνο. Έτσι παράτησαν τον σύγχρονο τρόπο ζωής και εγκαταστάθηκαν εκεί. Σε ένα κόσμο χωρίς χρήματα, μίσος, τηλεόραση και σύγχρονο πολιτισμό. Και φυσικά χωρίς ιατρική περίθαλψη.

Κάποιος από τα ¨τέρατα¨, πιθανότατα συγγενής των πρεσβυτέρων, πλήρωνε μεγάλα χρηματικά ποσά έτσι ώστε να μην πετάνε αεροπλάνα πάνω από τον δρυμό και να μην δέχεται επισκέπτες. Ένας άλλος κόσμος μέσα στον κόσμο μας.

 Γνωρίζω ότι υπάρχουν αντίστοιχες κοινωνίες οι οποίες ζουν ανάλογα στην Αμερική. Προφασίζονται είτε την θρησκεία τους είτε την απόρριψη του σύγχρονου πολιτισμού.

Μήπως τελικά το καταφύγιο μας, το προσωπικό του καθενός, είναι ο μικρόκοσμος μας; Τα συναισθήματα μας; Η προσωπική μας βίο-θεωρία / στάση ζωής; Οι σκέψεις και τα συναισθήματα μας;

Μπορεί κάποιος να ξεφύγει από τον σύγχρονο τρόπο ζωής και να ακολουθήσει μια πιο ουσιώδης και μινιμαλιστική ζωή; Δεν αναφέρομαι στο να παρατήσουμε τα πάντα, να ζήσουμε στα βουνά και να αποποιηθούμε την τεχνολογία. Μπορούμε ωστόσο να βρούμε κάποιο φυσικό καταφύγιο με δικά μας μέτρα και σταθμά ή θα πρέπει να το αναζητούμε στα έσω του εαυτού μας;

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

6 Σχόλια to "To σκοτεινό χωριό"

‘Εφτασα ως τη μέση και είδα τα φοβερά SPOILERS και σταμάτησα πανικόβλητο!!!
Μου την κατέστρεψες, μπουχουχουχου (και φαινόταν τόσο δελεαστικό το concept που θάβανε ό,τι κόκκινο :Ρ)!

Ναι, είναι πολύ περίεργη ταινία. Την είδα πριν ένα δυο χρόνια και μου έκανε φοβερή εντύπωση, αν και οι περισσότεροι την θάβανε για κάποιο λόγο. Αυτό που μου άρεσε ήταν η *απόλυτη* ανατροπή. Πιο απόλυτη δεν μπορεί να γίνει και μάλιστα μετά από μια ήδη πολύ σημαντική ανατροπή (όσον αφορούσε τα τέρατα) Με προβλημάτισε αρκετά η φυγή τους από την κοινωνία και πολλά άλλα πράγματα. Πάντως την απόλαυσα!

(χχααχχαχαχαχαχαχαχα… α ρε μπλε…)

Χαιρετώ σας χρώματα της, διψασμένης για χρώμα, μπλογκόσφαιρας! Η απουσίες λόγω εξεταστικής ελπίζω να δικαιολογούνται (ε τι μέσο έχω και τον απουσιολόγο#3 a.k.a. πράσινο :p )

Η ταινία πολύ καλή αλλά ο λόγος που επέλεξα (τότε) να τη δω ήταν ο M. Night Shyamalan, σκηνοθέτης των «θηρίων» 6η αίσθηση, άθραυστος, οιωνός και lady in the water. Ειδικά στις δύο τελευταίες και σ’ αυτή θα παρατηρήσετε πολλά κοινά στοιχεία της ιδιαίτερης σκηνοθεσίας του (π.χ. «παγωμένα» πλάνα).

Τα μηνύματα της πολλά και σίγουρα προβληματίζουν. Πιστεύω πως δε μπορεί κάποιος να επιβάλλει σε κάποιον άλλο το δικό του προσωπικό καταφύγιο.

Καληνύχταααα 😀

Χαιρετώ το πλήθος! Tf πως πήγε η εξεταστική παιδί μου; Όλα καλά είμαι σίγουρος, με την πράσινη έμπνευσή μου 😉 Καλά αποτελέσματα!

Κόκκινο πολύ ωραία κριτική (ευτυχώς που είδα την ταινία πριν χρόνια γιατί είναι γεμάτη spoilers :Ρ).

Να σας πω την αλήθεια, η ταινία δε μου είχε αρέσει καθόλου. Γενικά αντιπαθώ τις ταινίες του Night Shyamalan (ναι, υπάρχουμε κι εμείς!), με εξαίρεση βεβαίως την κορυφαία 6η αίσθηση. Φαίνεται ότι ο δημιουργός, μετά την επιτυχία της προαναφερθείσασας ταινίας ή λόγω έλλειψης ταλέντου (ή συνδυασμού των δύο) εγκλωβίστηκε σε μια επανάλειψη του ίδιου ακριβώς μοτίβου στα σενάριά του, με αποτέλεσμα όλες οι μετέπειτα ταινίες του να έχουν τη γεύση ξαναζεσταμένου φαγητού. Προσέξτε το, μπορεί εκ πρώτης όψεως οι ταινίες του να είναι διαφορετικές αλλά στην ουσία πρόκειται για τον ίδιο ακριβώς σεναριακό σκελετό με μόνη διαφορά το περιβάλλον και τους ηθοποιούς:

α) Γνωρίζουμε ηθοποιούς και περιβάλλον σε μια Α κατάσταση – β) ο κεντρικός χαρακτήρας περνάει μια δύσκολη/περίεργη φάση στη ζωή του λόγω κάποιου γεγονότος (ενδεχομένως να έχει και μια ιδιαίτερη ικανότητα που τον ξεχωρίζει από τους άλλους) – γ) παντού πετάνε άσχετα και ασύνδετα με μια πρώτη ματιά στοιχεία που σε κάνουν να υποψιάζεσαι ότι κάτι άλλο συμβαίνει πέρα από το προφανές (και ευτυχώς γιατί η υπόλοιπη ταινία είναι θεοβαρετή) – δ) όλο το καστ χαρακτηρίζεται από μια απίστευτη εκφρασιακή δυσκινησία, σαν από υπερβολική χρήση μπότοξ, δε βλέπεις κανέναν να γελάει και όλοι έχουν κατεβασμένα μούτρα ως το πάτωμα προσπαθώντας να σε πείσουν ανεπιτυχώς για το δράμα που περνάνε – ε) το δράμα κορυφώνεται όταν με κάποια αφορμή όλα τα ασύνδετα στοιχεία τελικά συγκεντρώνονται και συνδέονται για να σου γκρεμίσουν την κοσμοθεωρία που είχες κτίσει και να σου αποκαλύψουν ότι, τελικά, η κατάσταση Α δεν ήταν καθόλου Α αλλά Β, και να κολλήσουν το θεατή στον τοίχο από το υπερφυσικό δέος.

Having said that, το ποστ και τα σχόλια που το ακολουθούν είναι μια αιτία να κάνω άλλη μια απόπειρα να δω την ταινία, αλλά δε νομίζω να μου αρέσει περισσότερο. Το πρόβλημα της δεν είναι το σενάριο ή ηθοποιοί αλλά το στομφώδες ύφος της, το γεγονός ότι προσποιείται να είναι μια σοβαρότερη ταινία από αυτό που είναι και το ότι ξέρεις τι εξέλιξη ακριβώς να περιμένεις (αν έχεις δει 1-2 παλιότερες ταινίες του Shyamalan). Η Bryce Dallas Howard είναι ένα φωτεινό σημείο της ταινίας η οποία με το υπέροχο μουτράκι της και το ταλέντο της αναβαθμίζει αυτό που βλέπεις, ότι κι αν είναι αυτό (θα έκανε καλή April Ryan σε μια ταινία Longest Journey, χεχε!).

Πρασινάκο δε πήγε ακόμα. Έρχεται. Ετοιμάζομαι γι’ αυτό και απέχω (όσο απέχω). Ευχαριστώ για τη πράσινη έμπνευση! Μακάρι να πάνε όλα καλά 🙂

Την αντιπάθεια για τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη δε θα τη σχολιάσω (ε δε γίνεται να συμφωνούμε σε όλα!) 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

kokkinoprasinoble [papaki] gmail [teleia] com

ΕΒΑΛΑΝ ΧΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

  • 14,693
Αρέσει σε %d bloggers: