R G B

Tribute από τη δική μου κόκκινη ματιά

Posted on: 30 Απρίλιος, 2007

Το πώς πέρασαν 7 χρόνια είναι κάτι που ακόμη αναρωτιέμαι. Σαν χρώμα είμαι αρκετά δύσκολο έως μερικές φορές πολύ δύσκολο. Η φιλία μου με το μπλε είναι μια από τις μακροβιότερες στην ζωή μου. Όλα λοιπόν ξεκίνησαν τότε, τον Απρίλη του 2000. Το 2000 μπήκε για μένα με έναν ανεξήγητο τόνο υπέρ-αισιοδοξίας. Δεν μπορώ να με χαρακτηρίσω ως αισιόδοξο χρώμα. Τότε, θυμάμαι, τη στιγμή που μπαίναμε στο 2000, είχα κατακτηθεί από μια υπέροχα – και σε μεγάλο βαθμό ανεξήγητα – υπερ-αισιόδοξη διάθεση.

Έπαιζα με το IRC τότε. Μιλούσα, γελούσα, μάλωνα, επικοινωνούσα με τρόπο ηλεκτρονικό. Χαζο-επικοινωνία σε μεγάλο βαθμό. Στην αρχή στο χαζό #hellas. Μετά, το ανυπέρβλητο εγώ μου δεν άντεχε τους χαζούς περιορισμούς του συγκεκριμένου καναλιού αλλά και όλη την ατμόσφαιρα που επικρατούσε. Το ¨ψαγμένο¨ εγώ μου αναζητούσε κάτι άλλο και το βρήκε αρχικά στην δημιουργία του #parea. Kick bans και άλλα χαζά, ένας ολόκληρος κόσμος κτισμένος γύρω από την ονοματολογία και φιλοσοφία του IRC. Το #parea δεν με σήκωνε άλλο και έφτιαξα το #electro. Επιπλέον, έμπαινα και σε άλλα κανάλια όπως αυτό με αντικείμενο τη μουσική του Χατζιδάκι.

Τα πράγματα έγιναν όπως τα ανέφερε πολύ γλυκά το μπλε.

Αναζητούσα ανθρώπους που άκουγαν αν όχι ίδια, παρόμοια μουσική με αυτή που λάτρευα και συνεχίζω και λατρεύω. Όλα ξεκίνησαν από τους Στέρεο Νόβα. Ήδη ήμουν βαθιά μυημένο στην μουσική και στην φιλοσοφία τους. Στην αισθητική τους και στις εικόνες πέρα από τις λέξεις και τις νότες. Έψαχνα λοιπόν έναν άνθρωπο να μοιραστώ μαζί του όσα είχα μέσα μου. Εικόνες, κίνηση, λέξεις, σχήματα, χρώματα και δράματα. Βαθιά μέσα μου ήθελα πολύ να βρω έναν άνθρωπο που να μην έχει επαφή με τον δικό μου Στέρεο Νόβα κόσμο – και να τον μυήσω σε αυτόν. Να γίνω μέντορας του. Και να τον λατρέψει.

Ίσως για να επιβεβαιώσω το εγώ μου. Ίσως επειδή ένιωθα μεγάλη ανάγκη να μοιραστώ πράγματα. Να δείξω σε έναν άνθρωπο τον πίνακα με τις εικόνες που λατρεύω. Τις κασέτες με τη μουσική που με κάνει να δακρύζω. Τον τρόπο που χάνονται τα σύννεφα και με κάνει να ανατριχιάζω. Τις ράγες των τραίνων και αυτά τα αγαπημένα μου σπίτια – αυτά τα σπίτια, εργατικές κατοικίες βαφτισμένα, με τις ταράτσες – ταράτσες και κεραίες με φόντο έναν γκρίζο βροχερό ορίζοντα…

Όπως διαβάσατε, τελικά δεν ήταν κασέτες αλλά mp3 και μάλιστα …»ασφαλή». Το μπλε ήταν ιδιαίτερα διστακτικό – πείστηκε και η αρχή έγινε.

Είναι ιδιαίτερα όμορφο και ταυτόχρονα συγκινητικό να ξεκινά μια ανθρώπινη σχέση με ένα κλικ του ποντικιού πάνω στο λευκό του mirc. Στην αρχή οι συζητήσεις μας ήταν καθαρά internet, μετά έγινε και η πρώτη τηλεφωνική απόπειρα από μένα. Το μπλε υποστηρίζει πως είχα στυλάκι – ίσως και να είχα. Υπεροψία, περιέργεια, παιδικός ενθουσιασμός. Ένα συναίσθημα σαν να ανοίγω ένα κουτί προορισμένο για μένα χωρίς να ξέρω τι έχει μέσα. Και το άνοιξα – και για να το εκφράσω σωστά ακόμη ανοίγω και βουτάω….

Για περίπου δυο χρόνια δεν είχαμε ιδωθεί ποτέ. Ανταλλάζαμε φωτογραφίες, έφτιαχνα video και τα έστελνα στο μπλε. Φυσικά του έστελνα και αρχεία μουσικής. Το ταξίδι στα βιομηχανικά τοπία είχε ξεκινήσει. Λέξεις, μουσική, εικόνες, κίνηση και συναισθήματα μοιραζόμασταν σε κάθε συνομιλία μας είτε IRC είτε τηλεφωνική. Χαρά λύπη και Αγάπη, μια πρωτόγνωρη αγάπη για έναν άνθρωπο που ένιωθα ότι με έδεναν πολλά πράγματα μαζί του και δεν είχα δει ποτέ!

Βυθισμένο μέσα σε έναν υπέρμετρο παιδικό ενθουσιασμό, με λαχτάρα, Αγάπη, εγωισμό και περιέργεια, σαν χείμαρρος του μιλούσα.

Έκρηξη!

Ένας άκρατος συναισθηματισμός. Άλλες φορές έβρισκε τοίχο – άλλες ¨έγλειφε¨ την ακτογραμμή της ψυχής του. Ήταν πολύ συντηρητικό τότε – και παραμένει και σήμερα έστω σε μικρότερο βαθμό. Εγώ παρορμητικό και συναισθηματικό. Αγαπησιάρικο, αλαζονικό και εγωιστικό. Εκείνο κλειστό, ελαφρώς δεκτικό και εκνευριστικά λογικό. Εγώ κόκκινο εκείνο μπλε.

Και ήρθε εκείνη η στιγμή όπου θα συναντιόμασταν. At last!

Πώς να είναι; Άραγε να έχει 3 πόδια από κοντά; Πόσο μπορεί να συγκριθεί η ανάλυση μιας φωτογραφίες με τη ζεστασιά της αγκαλιάς και της ματιάς;

Πήγα με την τότε σχέση μου στο ξενοδοχείο όπου διέμενε. Άγχος, τρακ και εκνευρισμός. Η πόρτα του ασανσέρ άνοιξε. Τα δυο χρώματα επιτέλους συναντήθηκαν. Ανεβήκαμε στο δωμάτιο. Ήμουν άπειρα συγκρατημένος. Έχει σάρκα και οστά! Μιλάει! Κουνάει χέρια πόδια! Θέε μου είναι άνθρωπος!!

Έκρηξη!

Όπτική σάρωση!

Χαμογελούσα κρυμμένος στην αγκαλιά της σχέσης μου. Δεν μιλούσα πολύ, έως καθόλου. Φεύγοντας, του ζήτησα μια αγκαλιά – την ήθελα πολύ – τα δυο χρώματα έσμιξαν. Επιτέλους!

Φεύγοντας τραγουδούσα στον δρόμο. Ήμουν ευτυχισμένο.

Έκρηξη!

Στην πορεία η σχέση μας πέρασε από πολλά στάδια. Μαλώσαμε, σκοτωθήκαμε, σταματήσαμε να μιλάμε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το πλήγωσα και το στεναχώρησα πολλάκις. Περισσότερο από ό,τι εκείνο εμένα. Αλλά δεν το μέτρησα ποτέ έτσι. Το έκανα να μη με θέλει στον μικρόκοσμο του. Να μην μπορεί να στηρίζεται πάνω μου. Χαθήκαμε.

Και έμειναν οι Στέρεο Νόβα να μου το θυμίζουν. Και φωτογραφίες και λέξεις και εικόνες, σαν δεύτερο δέρμα μου. Που μερικές φορές δεν ήθελα να το κουβαλάω, γιατί μου μιλούσε μέσα μου όταν έκανα καμιά χαζομάρα με το καθηγητικό στυλ του. Χαθήκαμε παντελώς. Δεν μάθαινε νέα μου. Ούτε εγώ από αυτό.

Ο άνθρωπος που τόσο με είχε νιώσει ήταν εκτός από τη ζωή μου. Τέλος,

Πυροτέχνημα;

Και μια μέρα, η γραμμή μου βρήκε την άκρη με αυτή του μπλε. Ξαναμιλήσαμε τηλεφωνικά. Ένιωσα ότι δεν είχε περάσει ούτε λεπτό. Είχε περάσει πολύς καιρός, ωστόσο. Ειδωθήκαμε και είμαστε πλέον ¨συγκάτοικοι¨ στην ίδια πόλη.

Τώρα που βρισκόμαστε συχνά αναρωτιόμαστε, κυρίως εγώ, αν έχουμε την ίδια σχέση που είχαμε παλιά. Δεν είναι η ίδια. Μεγαλώσαμε και αλλάξαμε. Παρόλο που δεν πέρασαν πολλά χρόνια από το 2000, είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι.

Δεν βλεπόμαστε στο όνομα του παρελθόντος. Ούτε πίνουμε καφέδες και τρώμε παγωτά επειδή κάποτε είχαμε μια πολύ γλυκιά και ιδιαίτερη σχέση. Υπάρχει μια διάχυτη γλύκα στον αέρα. Όχι πάντα. Ίσως σε κάποιο βαθμό συγκρατημένη και από τις δυο πλευρές λόγω των κακών στιγμών του παρελθόντος. Αλλά με κάνει να νιώθω παιδί, όπως τότε. Και είναι πολύ όμορφο συναίσθημα. Δεν το δείχνω συχνά αλλά υπάρχει.

7 χρόνια λοιπόν. Ομολογώ ότι δεν περίμενα το μπλε να εκφραστεί έτσι εδώ. Τα έγραψε γλυκά, όπως ήταν. Δεν το περίμενα σε τόσο βαθμό.

Μπλε, με άλλαξες αρκετά από τότε. Όπως και εγώ άλλαξα εσένα. Και η ζωή και τα γεγονότα και διάφορα άλλα χρώματα μας άλλαξαν. Τα logs υπάρχουν. Αλλά είναι ένα άλλο σύμπαν. Άλλοι άνθρωποι, άλλες ζωές.

Και οι Στέρεο Νόβα εκεί είναι. Όπως όλα είναι εκεί. Και το ξενοδοχείο όπου συναντηθήκαμε και ο Βερύκοκος και η Πλάκα και η παραλία της Θεσσαλονίκης. Και η Σίφνος, και το κορίτσι με την μπάλα στην φωτογραφία που μου αρέσει πολύ. Όπως επίσης και οι ζωγραφιές με τις χώρες – κράτη στο χαρτί με τα στρατιωτάκια που σχεδιάζαμε παιδιά.

Όπως επίσης εκείνη η ανατολή του ήλιου στην Σίφνο. Και ο Φάρος και η Χρυσοπηγή. Όλα παραμένουν εκεί.

To RGB όπως σωστά είπες αποτελεί απόδειξη ότι μας ενώνουν και internet δεσμοί. Αλλά δεν έχει καμία σχέση με τότε.

Να σε ευχαριστήσω για τα πράγματα που μου έδειξες και για την αγάπη που μου πρόσφερες. Για τις όμορφες αλλά και για τις άσχημες στιγμές. Για όλα.

Σαν αποχαιρετιστήριο γράμμα καταλήγει αυτό το κείμενο. Αλλά δεν είναι. Είναι ένα Tribute στα 7 χρόνια που πέρασαν. Ένα trip, βουτιά στο παρελθόν. Αλλά με αποδέκτη το παρόν. Καλή μας συνέχεια…

¨Αυτό είναι για σένα με Αγάπη από μένα¨

Kokkino has left IRC

Advertisements

12 Σχόλια to "Tribute από τη δική μου κόκκινη ματιά"

Το πλάνο ανοίγει.

Ένα μονοπάτι. Στο βάθος δυο χρώματα, δυο κουκκίδες, προχωρούν έχοντας σακίδια στην πλάτη και τραγουδώντας εναλλάξ, συμπληρώνοντας το ένα τα λόγια του αλλουνού.

Πέφτει μουσική. Το ίδιο τραγούδι που τραγουδούν.

Είναι ο «Εξώστης».

«Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια του φίλου μου, ν’ ακολουθούν σαν πουλιά τις γραμμές του τρένου…»

Τίτλοι τέλους.

«Τo be continued».

Πολύ ωραία πλευρά της ίδιας καρμικής σχέσης σας.

…Το πράσινο τι παρελθόν έχει;
🙂

Αφορμή γι’ αυτά τα ολίγον ρετρό κι ολίγον συναισθηματικά φορτισμένα posts ήταν αφενός η χρονική συγκυρία (ήταν ακριβώς επτά χρόνια πριν η γνωριμία) κι αφετέρου μια συζήτηση που κάναμε με το κόκκινο πρόσφατα (βλ. σχετικό post του).

Θα έρθει ίσως κι η σειρά του πράσινου, αν και αυτό εισέβαλε στη ζωή μου πιο συμβατικά. Το πράσινο δεν «ξεβόλεψε» την κοσμοθεωρία και την καθημερινότητά μου με τον εκρηκτικό τρόπο τού κόκκινου, ωστόσο τις ολοκλήρωσε, τους έδωσε νόημα και τις μοιράστηκε ιδανικά! 🙂

Εσύ, tf, έχεις αναλογιστεί παρόμοιες ιστορίες με φίλους σου; Τους έχεις δείξει πόσο σε έχουν σημαδέψει;

Έχω φροντίσει με απίστευτους, κατά τα λεγόμενα των (πραγματικών) φίλων μου, τρόπους να δείξω πόσο σημαντική είναι η παρουσία τους στη ζωή μου… και φροντίζω, συνήθως σε ανάλογες χρονικές συγκυρίες σαν τη δική σου, να εφευρίσκω κι άλλους.

🙂 Έτσι. Κάποια στιγμή ίσως μοιραστείς μια ανάλογη ιστορία μαζί μας.

Μπλε, πφφ! «Συμβατικά»;!; Θα γράψω κι εγώ το συγκλονιστικό παρελθόν μου με το μωβ για να μάθεις εσύ. Ευτυχώς το σώζεις κάπως στη συνέχεια. Ε, το σώζεις αρκετά :).

Γράψε κάτι, κι ας είναι το παρελθόν σου με όλα τα χρώματα της Ίριδας (έτσι κι αλλιώς, πάνω από τρεις σειρές δεν θα βγει η «συγκλονιστική» εξιστόρηση).

Που κάναμε αμάν να σε δούμε, που μας σώθηκαν όλες οι δικαιολογίες προς τον κόσμο (λέμε τώρα) που ρωτούσε (λέμε τώρα), μιλάς κι από πάνω…

Γεια σου Πράσινο!! 😀

Κατά φωνή (σύμπας ο κόσμος που ρωτούσε)!

Γεια σου tf! Γιουχουουού, κόσμε! I’m baaaack! Κι αν δε μου προκύψει τρελή δουλειά μέχρι το μεσημέρι θα έχω ανεβάσει καινούριο ποστ! Μπλε, μη μιλήσεις.

Έπιασε το τάμα που έκανα στην Παναγιά τη Γρασίδα (και το οποίο πλήρωσα με την ολοκαίνουρια Ιεροκάρτα μου – βοήθειά μου!)…

βρε βρε βρε καλως το πρασινο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

kokkinoprasinoble [papaki] gmail [teleia] com

ΕΒΑΛΑΝ ΧΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

  • 14,699
Αρέσει σε %d bloggers: