R G B

Tribute

Posted on: 27 Απρίλιος, 2007

Session Start: Fri Apr 28 00:44:00 2000

<KOKKINO> thes na sou doso mp3?

<MPLE> asfales?

<MPLE> 🙂

<KOKKINO> panda

<MPLE> dostou

<KOKKINO> thes 1 2

<KOKKINO> min anisixeis

<KOKKINO> den stelno tpt kako

<KOKKINO> 🙂

<KOKKINO> tha sou stilo agapimena mou

<MPLE> oraia


Ο διάλογος και ο χρόνος είναι πραγματικός. Άλλαξα μόνο τα nicks.

Απρίλης του 2000. Επτά ολόκληρα χρόνια πριν, ένα διπλό κλικ άλλαξε την πορεία του κόσμου. Εντάξει, βασικά την πορεία του μπλε και του κόκκινου, αλλά τι άλλο καθορίζει την πορεία του κόσμου, αν όχι οι πορείες των επιμέρους ανθρώπων, η επικοινωνία, η ανταλλαγή, η σύνθεση, ο τρόπος που αλληλεπιδρούν και συγχέονται τα χρώματα;

Ο παραπάνω διάλογος και όσα ξετυλίχτηκαν μετά, μέχρι και σήμερα, έχουν επηρεάσει σαφέστατα τη ζωή μου.

Φρέσκο τότε στο mirc, με ψαρωμένα ακροδάχτυλα, στοιχειωμένο από μια συνεπή διαδικτυακή μουγκαμάρα, οφειλόμενη στην αμηχανία του πρωτάρη και στην εγγενή συστολή μου, είχα ανακαλύψει από σπόντα το κανάλι #hadjidakis. Ουδέποτε θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου φανατικό τού Χατζιδάκι. Μου άρεσε, αλλά υπό άλλες συνθήκες δεν θα έμπαινα σε ένα τέτοιο κανάλι πιστών οπαδών του, που ανέλυαν με εμβριθές πάθος και παντελώς άγνωστες σε μένα λεπτομέρειες το τάδε και το δείνα έργο του. Ωστόσο, για τις λίγες εκείνες ημέρες που το παρακολούθησα, σχεδόν μουγκό πίσω από την οθόνη μου, θεώρησα το κανάλι αυτό «καταφύγιο» σε σχέση με τη χαζοχαρουμενοκαβλωμενοκαγκουρουβριστική ζούγκλα του #hellas ή τα τρομακτικά topics άλλων καναλιών, τύπου «#aigaleo: <dereki> malaka zdroup ama mou ksanakaneis kickban tha sou kopso ta @@».

Στο main του ίδιου καναλιού, στις 26 Απρίλη του 2000, εμφανίστηκε, ομοίως από σπόντα, ένα παράξενο τυπάκι (την ημέρα εκείνη εγώ δεν ήμουν «μέσα»). Ένα τυπάκι που, εκεί που το κανάλι ηδονιζόταν μιλώντας για τη Βενετσάνου, την Οδό Ονείρων, τον Ψαρριανό κ.λπ. πετάει με περισσό θράσσος:

<KOKKINO> akouei kaneis / kamia Stereo nova?

<KOKKINO> akoyei kaneis SMiths Morrissey 80s?

Η μιαρή αυτή παρέμβαση συνάντησε την περιφρόνηση όλων και το αιρετικό τυπάκι αποχώρησε, χωρίς – όπως φάνηκε – να πτοηθεί από τα «όχι», «δεν ακούμε» κ.λπ..

Στις 28 Απρίλη του 2000, ο συνδυασμός μιας μοναδικής συναστρίας, ενός καλοστημένου συμπαντικού σχεδίου και μιας εξαιρετικής συγχρονικότητας είχαν ως αποτέλεσμα να βρεθούν στο παραπάνω κανάλι ταυτόχρονα οι δυο μη-χατζιδακικοί παρείσακτοι. Η τροχιά της Γης για μια στιγμή σταμάτησε, τα ζώα και τα πουλιά σιώπησαν διαισθητικά και κοντοστάθηκαν και, κάπου μακριά, ένα σούπερ-νόβα έσκασε από την ένταση: το κόκκινο και το μπλε συνέπεσαν στο main αυτού του ξένου γι’ αυτούς καναλιού, που θαρρείς και μόνος του σκοπός ήταν να τους ενώσει (πάντα είχα την αίσθηση ότι μετά κατέρρευσε στην ανυπαρξία).

Σε μια συζήτηση για τη Μουσική που ήδη εξελισσόταν – το μπλε είχε λίγο ξεθαρρέψει – το κόκκινο χώθηκε και ξεδίπλωσε τις έντονες, «κοφτές» απόψεις του, χρωματισμένες από την «θέλω-να-ξεχωρίσω» διάθεσή του, από έναν «εναλλακτικό ελιτισμό» και από μια αυτοπεποίθηση που ταυτόχρονα μου την έδινε και με ιντρίγκαρε.

Η κουβέντα κλιμακώθηκε, «έφυγε», το ένα nick τέσταρε και ψηλαφούσε το άλλο, οι μόνιμοι θαμώνες του #hadjidakis τραβούσαν τα μαλλιά τους βλέποντας το κανάλι να μαγαρίζεται από ξένα πρόσωπα και από μια ξεστρατισμένη συζήτηση κι εν τέλει το διαφορετικό τράβηξε το διαφορετικό και – σε άλλη μια στιγμή κοσμικής αναδιάταξης – το κόκκινο μίλησε «πριβέ» στο μπλε, με τον διάλογο που παραθέτω στην αρχή του κειμένου.

Τα αρχεία που μου έστειλε ήταν ο «Εξώστης» και τα «Ηλίθια Αστεία» των Στέρεο Νόβα. Ως τότε, δεν είχα ακούσει τους «πρίγκιπες της βιομηχανικής ζώνης» [φαπ! – χαστούκι στον εαυτό μου για τον χαμένο χρόνο]. Από τότε, δεν σταμάτησα να τους ακούω.

Για περίπου δυο χρόνια δεν είχαμε ιδωθεί ποτέ. Σαν απελπισμένοι εραστές δι’ αλληλογραφίας, σαν κοινωνικά δυσλειτουργικοί geeks που γεφυρώνουν τους τόπους διαμονής τής μοναξιάς τους στο Τόκυο και στη Νέα Υόρκη, σαν virtual παίχτες σε ένα παιχνίδι απομίμησης τής ζωής, περιοριζόμασταν – εμείς και ο μικρός κύκλος που χτίσαμε στα δικά μας πλέον κανάλια στο mirc – σε ατέλειωτα chats. «Οπτικές ίνες, διαδικτυακές σιωπές μας ένωναν και μας χώριζαν».

Όταν – μετά από αυτήν την εξαιρετικά παρατεταμένη περίοδο διαδικτυακής αλληλεπίδρασης, λόγω και της φυσικής χιλομετρικής απόστασης – πρωτοσυναντηθήκαμε, το κόκκινο δεν μιλούσε. Τού είχε κολλήσει ένα περίεργο χαμόγελο, άλλοτε με κοίταζε λες και έβλεπε το πιο αδιανόητο πράγμα του κόσμου – σαν να είχε απέναντί του τον Γούντι τον Τρυποκάρυδο, να του μιλάει με σάρκα και οστά – κι άλλοτε έσκυβε το κεφάλι ντροπαλά και χωνόταν για ασφάλεια στην αγκαλιά τής τότε σχέσης του. Ένα παιδί. Θυμάμαι την αμηχανία μου, όταν, καθώς έφευγαν από το δωμάτιο τού ξενοδοχείου όπου διέμενα, πισωγύρισε και μου ζήτησε μια χάρη: να μου κάνει μια αγκαλιά! Έτσι κι έγινε. Δύο χρόνων logs λειτούργησαν σαν τον πιο περίπλοκο μαθηματικό τύπο που εκείνη ακριβώς τη στιγμή έβγαλε τη λύση του!

Η γνωριμία μου με το κόκκινο και με τη μουσική των Στέρεο Νόβα είχαν καταλυτική επίδραση στη ζωή μου. Το κόκκινο λέκιασε ανεξίτηλα το τυπικό και σοβαρό τότε προσωπείο μου με έναν έντονο συναισθηματισμό, με μια bitter μελαγχολία και με μια ιδιάζουσα απτικότητα. Μου κληροδότησε μια επαφή έντονης οικειότητας, σημαδεμένη από ομηρικούς καυγάδες κι ατσάλινα πείσματα που πάντα υποχωρούσαν σε μια έξαρση συναισθηματισμού. Μου κληροδότησε όμορφες μνήμες μοιρασιάς κι εξομολογήσεων, γέλιου και πειραγμάτων. Μου κληροδότησε και περιόδους στενοχώριας, απογοήτευσης κι οργής (τι θα ήταν το φως δίχως το σκοτάδι).

Η μουσική των Στέρεο Νόβα, από την άλλη, έγινε το soundtrack μιας προσωπικής αλλαγής πορείας. Έγινε η έκφραση σε νότες ενός χρόνια υπόγειου συναισθηματισμού, που βρήκε τη ρωγμή μέσα από την οποία εκδηλώθηκε εκρηκτικά κι έρευσε κατακλυσμιαία, για να ηρεμήσει μετά σε μια γαλήνια, σταθερή κοίτη.

Εδώ και καιρό, η φιλία μου με το κόκκινο, θερμοκηπιακά αναπτυγμένη στην αρχή μέσα στο internet, αναπνέει και ζει πλέον ελεύθερα στον «πραγματικό» κόσμο. Το παρόν blog αποδεικνύει ότι οι δεσμοί μας θα είναι πάντα και διαδικτυακοί (οι συνεργοί δολοφόνοι επιστρέφουν πάντα στον τόπο του εγκλήματος). Ωστόσο, το κέντρο βάρους πλέον είναι στις real συναντήσεις, στους καφέδες που πίνουμε υπό τη σκιά ψηλών δέντρων, απέναντι από παρακμιακά εργοστάσια, μοιραζόμενοι (έστω λιγουλάκι, στην άκρη του κουταλιού) γλυκά παγωτά και ακόμα πιο γλυκές αναμνήσεις.

Καμιά φορά αναρωτιόμαστε πότε ήμασταν καλύτερα, αν η φιλία μας έχει ξεθωριάσει, αν η ένταση και η αγάπη της εποχής αυτών των τεράστιων logs, που παραμένουν αποθηκευμένα σε ένα folder μεταφερμένο από τον παλιό μου υπολογιστή, επιζούν ακμαία και τώρα ή «γκρίζαραν» κάτω από τη μίζερη ρουτίνα και τη συμβατική επικοινωνία, την πραγματοποιούμενη όχι πίσω από nicks αλλά πίσω από δυο καπουτσίνο με αφρόγαλα.

Όπως και να’ ναι, κόκκινο (ή όπως σε γνώρισα, ξέρεις εσύ), σ΄ευχαριστώ για ό,τι μου έχεις δώσει και σ’ ευχαριστώ για ό,τι με έκανες να δώσω.

«Αυτό είναι για σένα, με αγάπη από μένα»…

 

Session Close: Fri Apr 27 13:05:00 2007

*** Mple has left IRC.

Advertisements

6 Σχόλια to "Tribute"

Απλά τέλειο…

Πολύ μου άρεσε η ιστορία και ο τρόπος γνωριμίας.

Έτσι έτσι, πάντα μαζί! (προσοχή όμως μη βγει κανένα μωβ)

🙂

Μα το ζητούμενο, αγαπητέ μας tf, είναι να ανακατεύονται τα χρώματα! Όχι μέχρι του σημείου το καθένα να χάσει την ιδιοσύστασή του, αλλά ως δημιουργική αλληλεπίδραση και σύνθεση.

Έτσι προκύπτει το φως!

[και σιχαίνομαι το μωβ, γμτ…]

χρώματα απ’τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας..

m’aresei poy metaferoume oloi ta logs tou irc se posts tetoiwn blogs…kai ola auta me soundtrack stereo nova..!

Έτσι είναι. Οι κάθε λογής κοινότητες εν τέλει δεν χάνονται, αλλάζουν απλώς μορφή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

kokkinoprasinoble [papaki] gmail [teleia] com

ΕΒΑΛΑΝ ΧΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

  • 14,699
Αρέσει σε %d bloggers: