Posted by: μπλε on: 31 Ιανουαρίου, 2008
Πόσο πιο φρικαλέα αντιαισθητική μπορεί να γίνει αυτή η εικόνα…
ένα ταλαιπωρημένο και μαυρισμένο πτώμα να περιφέρεται σε ανοιχτό φέρετρο, εκτεθειμένο στον ήλιο και στα “γκρο-πλαν” (τάισέ με φρίκη),
να ανήκει σε θρησκευτικό ηγέτη δόγματος που πρεσβεύει, υποτίθεται, την Αγάπη και την Ειρήνη
και να κείται “επί κιλλίβαντος πυροβόλου όπλου“, εξάρτημα μιας μηχανής που σκοτώνει,
να συνοδεύεται από οπλισμένο στρατιωτικό απόσπασμα, στρατιωτικές μπάντες και εθνικά σύμβολα,
να λούζεται στις υπερβολές, στις κοινοτοπίες, στους ψευτοσυναισθηματισμούς των αφηγητών (ο αποθανών δεδικαίωται αλλά και λίγο κράτει)…
Πόσο πιο φρικαλέα αντιαισθητική…
αυτή η μακάβρια φιέστα,
αυτή η πρωτόγονη τελετή νεκρολαγνείας,
αυτή η εκδήλωση παντελούς έλλειψης μέτρου και σεβασμού στην κοινή ανθρώπινη μοίρα,
αυτήν που επιβάλλει σιωπή, περισυλλογή και πνευματικότητα.
Posted by: κοκκινο on: 26 Ιανουαρίου, 2008
Έτσι ειναι..
Posted by: κοκκινο on: 16 Σεπτεμβρίου, 2007
Επίκαιρο και αγαπημένο μου
Προεκλογικές μέρες πάνω απ’ το ποτάμι
κανείς δεν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει
παρατημένος στα έργα της πολεοδομίας
ακούς το τραγούδι της Αστυνομίας
Posted by: κοκκινο on: 2 Σεπτεμβρίου, 2007
….σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα…
αυτους τους στίχους σκέφτομαι την πρώτη Κυριακή του Σεπτέμβρη…
Posted by: μπλε on: 29 Ιουλίου, 2007
Χαίρομαι που από καιρό σε καιρό επιβεβαιώνεται μια μύχια πεποίθησή μου: ότι, αν είσαι λίγο δεκτικός, αν έχεις λίγη πίστη στη μαγική αυτή ικανότητα, το σύμπαν σού στέλνει, όταν χρειάζεται, τα κατάλληλα μηνύματα.
Πρόκειται για ένα “κλικ”, ένα ξαφνικό, ανατρεπτικό “κλικ”. Τέτοιο που το χρειάζεσαι, τότε που το χρειάζεσαι. Τέτοιο που θα σε κάνει να δεις τα πράγματα αλλιώς. Τέτοιο που θα σου αλλάξει την προοπτική, που θα επαναπροσδιορίσει τον τρόπο που σκέφτεσαι.
Σήμερα ήταν μια τέτοια μέρα. Κι αισθάνομαι καλά. Ανταποδίδω, λοιπόν, ευγνωμοσύνη.
Posted by: μπλε on: 25 Ιουλίου, 2007
Tonight at noon
Supermarkets will advertise 3p extra on everything
Tonight at noon
Children from happy families will be sent to live in a home
Elephants will tell each other human jokes
America will declare peace on Russia
World War I generals will sell poppies on the street on November 11th
The first daffodils of autumn will appear
When the leaves fall upwards to the trees
Tonight at noon
Pigeons will hunt cats through city backyards
Hitler will tell us to Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Posted by: μπλε on: 24 Ιουλίου, 2007
Το έχω αποφασίσει: η τηλεόραση βλάπτει σοβαρά την ψυχική μου ηρεμία (βλ. εδώ κι εδώ), ωστόσο μου δίνει υλικό για …posts (έστω, καλοκαιρινά, “ελαφρά” posts)!
Άκου τώρα τι εισέβαλε στο σύμπαν μου: ΣΚΑΙ, εκπομπή σχετική με το πρόσωπο (όχι ΤΟ πρόσωπο, χαζοί, τα πρόσωπα γενικώς – επεμβάσεις; πλαστικές; αισθητική; δεν ασχολήθηκα περισσότερο). Βλέπω μια γλυκούλα Μεξικανή, κάπου μεταξύ 35-45, χρόνια εγκατεστημένη στο Λος Άντζελες, λέει, παντρεμένη με Εβραίο, η οποία είχε το εξής τραγικό πρόβλημα: Τα χαρακτηριστικά της διέφεραν από τις γυναίκες του κοινωνικού της κύκλου! (sic) Θύμιζαν υπερβολικά λατινοαμερικάνα (εγώ ΔΕΝ το έβλεπα, ομολογώ). Κι η γυναίκα το αντιμετώπιζε λες και είχε προβοσκίδα, λες και είχε βράγχια στα μάγουλα, λες και είχε “τη μικρή αγέννητη αδερφή της καρφωμένη στο σβέρκο”!
“Δεν θέλω να ξεχωρίζω”, έλεγε με πόνο στον πλαστικό χειρούργο κι αυτός, Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Posted by: κοκκινο on: 24 Ιουλίου, 2007
Επέλεξα τις ειδήσεις του google και διάβαζα, διάβαζα, κλίκαρα, κλίκαρα με λίγα λόγια αξιοποιούσα πλήρως τις τεχνολογίες Hypertext και Hyperlink που δημιουρήθηκαν πριν το web. Ε και έπεσα εδώ...
Ζέστη, καύσωνας κτλ αλλά οι φωτογραφίες τι σχέση έχουν..και μην μου πείτε οτι η κοπέλα ζεστάθηκε και τα πέταξε…
απλά απορώ..
Posted by: μπλε on: 24 Ιουλίου, 2007
Σ’ έναν κόκκο άμμου να δεις έναν Κόσμο
Σ’ ένα άγριο άνθος να δεις τον Ουρανό
Να κρατάς το Άπειρο στην παλάμη του χεριού σου
Την Αιωνιότητα να δεις σ’ ένα λεπτό
Καταντάμε να πιστεύουμε ένα ψέμα
Με τα μάτια όταν βλέπουμε κι όχι μέσα από αυτά
Τα μάτια, που σε μια νύχτα γίνονται και χάνονται
Ενώ η Ψυχή κοιμάται μέσα σε ακτίνες από φως.
Γουίλιαμ Μπλέικ, Οιωνοί Αθωότητας Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Posted by: μπλε on: 22 Ιουλίου, 2007
Είμαι άραγε ο μόνος που εισπράττει σαν προκλητική έλλειψη σεβασμού προς τον τηλεθεατή αυτό το ελληνικό φαινόμενο να εξαφανίζονται όλες οι εκπομπές και οι επώνυμοι συντελεστές ήδη από τον Ιούνιο;
Λες και από τον Ιούνιο πέφτουμε όλοι σε συνεχόμενη θερινή νάρκη! Ηρεμήστε ρε παιδιά! Ο μέσος Έλληνας πόσες μέρες θα πάει διακοπές; 10; 15; Να σου βάλω μήνα; Πάρε μήνα! Άντε να βγάλεις και κάποια Σαββατοκύριακα (θες όλα; βγάλτα όλα!).
Αυτή η τηλεοπτική ξηρασία (κατά την οποία μόνο τα διάφορα “Ρετιρέ” ευδοκιμούν) επί τέσσερις (!!) μήνες, πώς δικαιολογείται; Γιατί όλοι τη δέχονται αδιαμαρτύρητα; Σταματάμε, μήπως, να βλέπουμε τηλεόραση το καλοκαίρι, όπως σταματάμε πχ να τρώμε ζεστή σούπα; Χα! Μέχρι και σε κάμπιγκ εντοπίζεις συσκευές, μονίμως ανοιχτές!
Να συνεχίσεις το πρόγραμμά σου, μάγκα κύριε υπεύθυνε σταθμού! Άντε, το πολύ να Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Posted by: μπλε on: 22 Ιουλίου, 2007
Πόσα χρόνια χρειάζονται για να ξεπλυθούν οι όποιες αμαρτίες πληρώνουμε και να πάψει η προβολή του “Ρετιρέ” από το Mega?
Ως πότε θα μας ταλανίζει αυτή η άθλια αναχρονιστική αισθητική (στα έπιπλα, στα ρούχα, στα μαλλιά, στις ντεμέκ αγοραίες εκφράσεις, στις τηλεοράσεις “τελευταίας τεχνολογίας” τύπου i-desperately-need-a-kentimeno-petsetaki);
Και, κυρίως, ως πότε θα λουζόμαστε όλη αυτήν τη “χιουμοριστική” υστερία των πρωταγωνιστών, αυτή τη νευρωτική, αγενή, εξυπνακίστικη συμπεριφορά τους, που αναγορεύεται χρόνια τώρα σε εθνικό modus vivendi?
Εκτός αν ζω στο σύμπαν μου (αν ναι, αφήστε με εκεί!) και την ίδια στιγμή η εμμηνοπαυσιακή “Κατερίνα”, μαζί με τη μισάνθρωπη, δυσανεκτική, νευρασθενική παρέα της, συναντώνται ακόμα αφειδώς ανάμεσά μας!! Πείτε μου όχι, σας παρακαλώ!!* Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Posted by: κοκκινο on: 22 Ιουλίου, 2007
Ένα απο τα αγαπημένα μου τραγούδια των James.
Posted by: μπλε on: 21 Ιουλίου, 2007
Αργά η αγάπη τρυπώνει,
λαβώνει,
σα σπαθί.
Γοργά κυλάει στο αίμα,
στο βλέμμα,
στο φιλί.
Τι κι αν σε κάστρο απάτητο
ο άνθρωπος
το νου διπλά κλειδώνει;
Με πόδι αλαφροπάτητο
η αγάπη του
σαν άνοιξη ζυγώνει.
Posted by: μπλε on: 17 Ιουλίου, 2007
No man is an island, entire of itself; every man is a piece of the continent, a part of the main.
If a clod be washed away by the sea, Europe is the less, as well as if a promontory were, as well as if a manor of thy friend’s or of thine own were: any man’s death diminishes me, because I am involved in mankind, and therefore never send to know for whom the bell tolls; it tolls for thee.
Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, ακέριος μοναχός του.
Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι ηπείρου, ένα μέρος στεριάς.
Αν η θάλασσα ξεπλύνει ένα σβόλο χώμα,
η Ευρώπη γίνεται μικρότερη. ‘Οπως κι αν ξεπλύνει ένα ακρωτήρι
ή ένα σπίτι φίλων σου ή δικό σου.
Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα.
Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα.
Χτυπά για σένα.
For whom the Bell Tolls
John Donne
Το παρέθεσα στο ευαίσθητο post του φίλου μας τού tf, το παραθέτω κι εδώ, μια και είναι πολύ αγαπημένο μου.
Posted by: κοκκινο on: 17 Ιουλίου, 2007
Σε γενικές γραμμές είμαι πολύ ήρεμος άνθρωπος. Δεν νευριάζω χωρίς λόγο. Δεν εξοργίζομαι συχνά. Αλλά μερικά πράγματα με ωθούν…
Τα δυο τελευταία Σαββατοκύριακα έκανα εξορμήσεις στην Χαλκιδική για μπάνιο και χαλάρωση. Ευτυχώς δεν είχε κίνηση πολύ στους δρόμους. Αλλά…
Posted by: κοκκινο on: 17 Ιουλίου, 2007
Καλημέρα φίλοι και φίλες,
Ο Δήμος Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την εταιρεία ¨Ηλεκτρονική ΑΕ¨ δίνει την δυνατότητα στους πολίτες του δήμου με ένα τηλεφώνημα στο 195 να ζητήσουν την αποκομιδή παλιών ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών προκειμένου να ανακυκλωθούν.
Μην πετάτε την ντιβανο-κασέλα παλιά σας τηλεόραση στα σκουπίδια. Είναι άκρως αντιαισθητικό, απαράδεκτο και ταυτόχρονα προσβλητικό για το περιβάλλον.
Ας βάλουμε ένα τεραστίων διαστάσεων STOP στα ηλεκτρονικά απόβλητα που είναι άκρως επικύνδινα για το περιβάλλον και την υγεία μας. Ανακύκλωση τώρα!
Posted by: μπλε on: 10 Ιουλίου, 2007
Πήγα και στη Cesaria Evora* χθες, αμέ! Θέατρο Γης.
Περίμενα να μην έχει πολύ κόσμο. Κάτι που δεν είναι δα και Χατζηγιάννης (…), κάτι που ήταν τσιμπημένα τα εισιτήρια (35 και 50 ευρά), λέω θα είναι χλιαρά τα πράγματα από άποψη προσέλευσης.
Εξεπλάγην ευχάριστα! Το θέατρο σχεδόν γέμισε. Ο κόσμος συμμετείχε, λικνιζόταν, μουρμούριζε τα κομμάτια! Κάποια στιγμή, 2-3 κοπελίτσες στην άκρη της ορχήστρας (της “πίστας” του θεάτρου ντε! – μπρρ!) άρχισαν να χορεύουν. Τις εντόπισε ο βιολιστής της ορχήστρας (όχι, της άλλης ορχήστρας αυτή τη φορά, της Σεζάρια ντε!) και τους έκανε νόημα να βγουν μπροστά, στο κέντρο. Προς στιγμή δείλιασαν αυτές, γύρισαν προς το κοινό κι έκαναν κάτι χειρονομίες παρότρυνσης τύπου “ελάτε κι άλλοι”, πέρασε άλλο ένα τραγούδι έτσι… Και στο επόμενο, συνέβη κάτι πολύ όμορφο. Άρχισε να κατεβαίνει δειλά-δειλά κόσμος, να μαζεύονται στην άκρη, έτοιμοι να εφορμήσουν. Και μόλις τελείωσε και το επόμενο τραγούδι, πέρασαν πράγματι στη μέση, μπροστά ακριβώς από τη σκηνή. Κι όταν τους είδαν, κι άλλοι θεατές αποφάσισαν να κατέβουν. Κι ήταν μια πολύ όμορφη σκηνή, η Σεζάρια να τραγουδά (το Sodade) κι ο κόσμος να μαζεύεται, σαν τις πεταλούδες στο φως! Νέοι άνθρωποι, Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
Posted by: μπλε on: 10 Ιουλίου, 2007
Για να μην γκρινιάζω μόνο, να πω ότι μου άρεσε πολύ – τόσο ως ιδέα, όσο και ως αποτέλεσμα – η υπαίθρια έκθεση φωτογραφίας “99hours – 99 Ώρες”, που έλαβε χώρα στον πεζόδρομο της Ζεύξιδος (και λίγο από Ικτίνου) στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Σε έναν πολύ αγαπημένο μου δρόμο, που τα τελευταία χρόνια εξελίχθηκε σε hot spot, φωτογραφίες γνωστών και μη καλλιτεχνών βγήκαν από τις γκαλερί και τα portfolios και μυούσαν τους περαστικούς στη φαντασιακή θέαση του πραγματικού.
Έτσι μ’ αρέσει η τέχνη. Πανταχού παρούσα, να μας χαστουκίζει εκεί που αμέριμνοι περπατάμε στην καθημερινότητά μας, εκεί που τρώμε, εκεί που πίνουμε, εκεί που σαχλαμαρίζουμε! Σ’ αυτό, βέβαια, υστερούμε στην Ελλάδα: Στην παρουσία πολλών και καλών έργων τέχνης στους δρόμους και στις πλατείες (συνήθως βλέπεις εκτρώματα “ημέτερων” καλλιτεχνών – μη μιλήσω τώρα και με πιάσει πάλι η γκρίνια!).
Έχω και μια τρελή πώρωση με τη φωτογραφία… Αλλά δεν είχα μηχανή μαζί, για να φωτογραφίσω τις φωτογραφίες! Οπότε πάρτε το post ξεροσφύρι.
Καλημέρες!
Posted by: μπλε on: 8 Ιουλίου, 2007
Ένα πολύ όμορφο video, που ανακάλυψα χάρη στο Blogopoly!
Posted by: μπλε on: 6 Ιουλίου, 2007
Πήγα χθες στα εγκαίνια της έκθεσης Cheap Art, στο Στρατόπεδο Κόδρα, στην Καλαμαριά.
Η έκθεση λαμβάνει χώρα στους Κοιτώνες του Στρατοπέδου. Και πάνω που πας να σκεφτείς “α, τι ωραία να μεταρσιώνονται απεχθείς πρώην στρατιωτικοί χώροι σε φωτεινούς χώρους πολιτισμού”, συνειδητοποιείς ότι η …μεταρσίωση είναι από απεχθείς στρατιωτικούς χώρους σε απεχθείς χώρους πολιτισμού!
Διότι εντάξει, ωραίο κι ατμοσφαιρικό το κτήριο απέξω (με τη βοήθεια του φωτισμού και της ξεφλουδισμένης μπογιάς), ωραίο το ξάφνιασμα ένα τέτοιο αρχιτεκτονικό απολίθωμα, σχεδόν στοιχειωμένο, να σφύζει από ζωή, αλλά σουλουπώστε το, ρε παιδιά, λίγο περισσότερο μέσα! Που νόμιζες ότι θα δεις τον θαλαμοφύλακα, μισοκοιμισμένο σε μια γωνία! Που σου ‘δινε την εντύπωση απαγορευμένης έκθεσης τύπου “σςςς, μπες κρυφά να μη μας δούνε, ο χώρος είναι πρόχειρος αλλά εδώ δε θα σκεφτεί κανείς ότι γίνεται κάτι τέτοιο“!
Κι η ζέστη;!; Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »
ΧΡΩΜΑΤΙΣΑΝ