Μετά λειώναμε σε εκείνους τους καναπέδες με παλιές ελληνικές ταινίες. Η μελαγχολία της απογευματινής Κυριακής παρέα με τον Βέγγο, τον Σταυρίδη και άλλους. Θυμάμαι σου άρεσαν ταινίες με καράτε και άλλα χαζά. Θυμάμαι που γελούσαμε. Κυριακή και Πειραιάς μαζί με ήλιο και μια γλυκιά μελαγχολία σε εκείνο το μικρό διαμέρισμα.

Θυμάμαι το παλιό σου αυτοκίνητο που έκαιγε πετρέλαιο και οχι βενζίνη. Σακαράκα κανονική αντίκα. Μετά το λάντα. Ακόμη και σήμερα αυτό είχες.

Θυμάμαι εκείνη την ηλιόλουστη βόλτα στο λιμάνι του Πειραιά και τα μεγάλα ψάρια. Θυμάμαι πράγματα και έχω ξεχάσει ακόμη περισσότερα.

Μετά χαθήκαμε. Σχεδόν τελείως. Μεγάλωσα το ίδιο και εσύ. Μάθαινα από τους γονείς μου τις ατυχίες που είχες στην δουλειά και το πόσο πάλευες να πάρεις την σύνταξη.

Χαθήκαμε Θείε Σάκη.

Από σπόντα πριν από μερικούς μήνες μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Λίγο τα είπαμε. Χάρηκα και ένιωσα και αμήχανα ταυτόχρονα.

Σήμερα σχεδόν χαράματα χτύπησε αυτό το τηλέφωνο που δεν θέλει κανείς να χτυπήσει ποτέ. Η Μάνα μου από την άλλη γραμμή “πέθανε ο θείος Σάκης”.

Πριν από μια εβδομάδα είχες βγει σε σύνταξη. Ο Πατέρας μου με την Μάνα μου το είπαν πριν από λίγο στην Γιαγιά. Τι να αντέξει..

Είχαμε χαθεί πολύ, δυστυχώς. Αυτός ο μοντέρνος τρόπος ζωής και οι χαζό-προτεραιότητες που θέτουμε μας κάνουν να χανόμαστε.

“Τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα, άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα”

Σήμερα θα σε δω ξανά και αύριο θα σε αποχαιρετήσω.

Δεν το είπα ποτέ αλλά σε αγαπούσα σαν μικρό παιδί και δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.

Καλό σου ταξίδι Σάκη.