I hate Modern Life
Posted by: κοκκινο on: 3 Μαρτίου, 2008
14 σχόλια προς "I hate Modern Life"
6 Μαρτίου, 2008 στο 1:12 πμ
Καλό μου στρειδάκι,
όμορφες οι σκέψεις σου (πως τις πραγματοποιήσες αφου ο εγκέφαλος σου συναγωνιζεται σε ευστροφία φέρρι Πειραιά-Αίγινα του 50 με σπασμένη πτερωτή).
1. η φύση δεν απεχθάνεται το κενό ίσα ίσα το κενό είναι πανταχού παρών παντού.
2. Αναφέρεσαι σε καθοδικό σωλήνα στομάχου; Και αν ναι σε τι τεχνολογία; Trinitron, Diamondtron ή FST; γίνε λίγο πιο συγκεκριμένο πολύ ασαφές είσαι.
Υ.Γ. Many many many many many many
6 Μαρτίου, 2008 στο 1:28 πμ
Εμένα μου έρχονται οι εξής σκέψεις, κατά σειράν εμφανίσεως:
1) περνούν τα χρόνια.
2) έχω παχύνει (συνειρμός).
3) τι είναι εκείνο το πράμα που διακρίνεται στα αριστερά και πίσω;
6 Μαρτίου, 2008 στο 1:32 πμ
Μ’ άρεσε το “πανταχού παρόν παντού”. Χιχιχι!
(για να δούμε, θα ξανατσιμπήσει;…)
6 Μαρτίου, 2008 στο 1:37 πμ
Γκρρρρρ, κόκκινο, στην αρχική σελίδα εμφανίζεται το χρώμα μου ως avatar σου.
Ή που δεν σου πέτυχε η βαφή ή που σ’ έχει πιάσει το στρειδάκι απ το λαιμό κι έγινες μελjιτζανjί.
6 Μαρτίου, 2008 στο 1:42 πμ
Άμα έρθω και σας ζητήσω δανεικά ή το παιδί σας για γάμο, είναι το κόκκινο impersonating me, μη σας ξεγελάσει.
Κόκκινο βγάλε το μπλε αμέσως!! Σκιάζομαι!
6 Μαρτίου, 2008 στο 10:35 πμ
πω πω έγινα μπλε, εριξε μπογια τοξικη το στρειδακι καταπανω μου.
Μπλε σουπια το στρειδακι τελικα μπλε σουπια
8 Μαρτίου, 2008 στο 10:49 μμ
To_streidaki τσιμπάει δύσκολα, ειδικά τη Σαρακοστή που φοβάται μην το πιάσει κανείς και το ρουφήξει (πού τέτοια τύχη!!)
Αριστερά και πίσω διακρίνεται καθρέπτης στον οποίο καθρεπτίζεται μια περιστρεφόμενη πολυθρόνα (από αυτές του μοντέρνου τύπου που είναι πανταχού παρούσες μόνο στους επαγγελματικούς χώρους)
Υ.Γ.: Δεν είχα γεννηθεί το 50 για να θυμάμαι τα εν λόγω ferries. Πάλι καλά που υπάρχει το κόκκινο για να μας συνδέει με την παράδοση… 
10 Μαρτίου, 2008 στο 5:46 μμ
οχι οχι οι πολυθρονες που περιγραφεις ειναι ακομη ενεργες σε μερικα σπιτια και αντεχουν πολλα – μονο οσες ειναι δερματινες.
Ουτε και εγω ζουσα το 50 – σχετικα με τα φερις μου τα ελεγε μια μερα το μπλε καθως το εφερε η κουβεντα που εκαναν με το πρασινο. Το πρασινο εχει ταξιδεψει σιγουρα με τετοιο φερι.
10 Μαρτίου, 2008 στο 11:09 μμ
Ώστε είναι ενεργές ακόμη και αντέχουν πολλά; Πω πω, όταν έλεγε το μπλε ότι έχει παχύνει, δεν μπορούσα να φανταστώ τη σοβαρότητα της καταστάσεως…(συνειρμός)
Υ.Γ.: Μετά από τις αποκαλύψεις για τα ταξίδια του πράσινου, προβλέπω να ξεχύνονται μυριάδες ξωτικών μέσα από καταπράσινα δάση και να βάφουν το χώμα κόκκινο… 
11 Μαρτίου, 2008 στο 3:28 μμ
Το μπλε δεν κάθεται σε συμβατικές καρέκλες, υπερίπταται και γεμίζει τον αιθέρα, γαληνεύει την ψυχή σας, ανταμώνει τις σκέψεις σας, μπαίνει στα σωθικά σας και στοιχειώνει το συμπαντικό κενό.
Το πεζό πράσινο, από την άλλη, επιλέγει κατάστρωμα, με σάντουιτς με σαλάμι αέρος και ουγγαρέζα. Κελ ντεκαντάνς…
(να περιμένω τα ξωτικά κι εγώ; δεν φοβούμαι – επίσης, δεν ξεχνώ)
11 Μαρτίου, 2008 στο 3:45 μμ
μπλε τι εισαι αποσμητικο;
επισης το πρασινο ¨παει¨ με ουγγαρεζες;
11 Μαρτίου, 2008 στο 4:22 μμ
Αποσμητικό, καθαριστικό, ηρεμιστικό και καθαρτικό.
Δεν ξέρω, δεν το έχω δοκιμάσει με ουγγαρέζα. Μια φορά μόνο με τυροκαυτερή. 
6 Μαρτίου, 2008 στο 12:01 πμ
Δύο επιχειρήματα μου έρχονται στο μυαλό:
1. Η φύση απεχθάνεται το κενό.
2. Μείωση της χρήσης του καθοδικού σωλήνα της τηλεόρασης συνεπάγεται αύξηση της χρήσης του καθοδικού σωλήνα της τροφής.
Υ.Γ.: Έχεις ξαναδεί στρειδάκι να τσιμπάει σε δόλωμα;